14 februari 2016 – The Day(lon) after party

Wat was het een super weekend. Gister zijn echte verjaardag gevierd en vandaag The after party voor de mensen die gisteren niet konden komen!                                                                                                                  Twee mooie feestjes achter elkaar en wat heeft Daylon het toch goed gedaan. Het was echt erg druk. In totaal over twee dagen gespreid hebben wij 45 mensen over de vloer gehad. En het was hem allemaal niet te veel. Nee de aandacht en de cadeaus vond hij volgens mij maar al te leuk. Het principe cadeaus snapt hij HEEEEL goed. Hij stond met zijn handjes al grijp bewegingen te maken als hij ze zag:)                Ook liep hij langs een pakje dat oma was vergeten toen hij die zag pakte hij het en straalde en stond met zijn benen wijd (zo van die heb ik) en nam het snel mee naar het kleine tafeltje waar hij alles open maakt! Ik dacht er vandaag nog aan dat ik het woord; dank moest gaan oefenen met zeggen, maar nu zei hij het zelf al een paar keer na een cadeautje.

Ook de taart was weer leuk. Toen ik zei dat we de taart gingen snijden, ging hij weer gelijk op zijn stoel zitten!!! Met de taart ging hij weer blazen. Helaas was Chemène hem te snel af, want zij blies de kaarsjes uit zonder dat Daylon een echte kans had gekregen. Daarna blies hij ze met mijn hulp uit!

De dag zelf begon ook leuk met een valentijns-ontbijtje voor mij op bed. Met rozen, een kaart en cadeautjes erbij. Lekker een broodje in de vorm van een hartje met kaas, thee, aardbeitjes en een eitje! Een EITJE!!!! Voor ons alle 4!??!?!?! Die had ik nodig voor de verjaardagstaart van vandaag die ik nog moest maken. Bas stelde mij gerust en zei dat er nog genoeg eieren waren. Maar later bleek van niet en moest ik ze aan de buurvrouw gaan vragen, omdat de winkels dicht waren.

Toen ik ’s avonds na het feest geruis mijn moeder naar huis had gebracht, kwam mijn liedje op de radio. Het liedje Home van Dotan. Dit liedje doet mij altijd denken aan het feit dat ik het ziekenhuis heb mogen verlaten en naar huis mocht twee jaar geleden. Ik dacht aan alles wat er de afgelopen twee jaar gebeurd is; De verjaardagen van mijn schatjes, de kinderfeestjes, trampoline wedstrijden en uitvoeringen van dansen van Chemène, de eerste stapjes en hapjes van Daylon enz. enz.                                                         Dus ik dacht niet zozeer aan dat Daylon 2 jaar was geworden, maar aan wat ik gemist zou hebben als ik het ziekenhuis nooit had verlaten. En laten we eerlijk zijn. Dit had ik allemaal niet willen, niet mogen en niet kunnen missen. Inderdaad absoluut niet kunnen missen en daarom ben ik er nog! De tranen hebben toch nog gevloeid vandaag!

About the author  ⁄ Redactie

Comments are closed.