28 & 29 maart 2016 – Disneyland Parijs

’s Morgens om kwart over  5 vertrokken. We hadden een klein beetje gehoopt dat we beide slapend in de auto konden leggen, maar dat was niet het geval!

Toen we op de randweg reden zei Daylon; Daar eten tat! Toen hij het Mac Donalds bord zag. Ach het is maar waar je trek in hebt ‘s morgens vroeg.

Voor Chemène was het een verassing waar wij heen gingen. Toch had ze wel een vermoeden dat zij ook benoemde, omdat wij net als 2 jaar geleden ‘s nachts met de auto ook naar Disney waren vertrokken. De verassing hebben we volgehouden totdat we nog ongeveer een uur moesten rijden en wij tijdens een pauze een locatie bord tegen kwamen. Daar keek ze met Bas op en las zelf dat Disney land Parijs in de buurt was (dus geen Mickey Mouse logo ofzo).

En natuurlijk was zij net zo blij als ik een paar dagen terug.

Op het park was het heerlijk. Lekker met zijn viertjes kind zijn. En het gevoel dat je hebt zodra je binnen komt. Je bent meteen in een ander land. Het land dat Disney heet.

‘s Middags zijn wij terug naar het hotel gegaan om even te rusten en in het restaurant te eten. En daarna weer terug. In de studio’s konden wij snel een aantal attracties in, omdat er nu geen wachtrijen waren. Dat betekende dus ook dat Chemène nu in de Tower of Terror kon. Daar wilde Chemène 2 jaar geleden al zo graag in, maar toen moest ze uit de rij omdat die te lang was. Dus nu was het zover. Ze vond het in eerste instantie erg gaaf en wilde nog een keer maar nu met mij. Vooruit dan maar als zij het kan, kan ik het ook. Het voorfilmpje vond ze nu echt doodeng en wilde er niet naar kijken. Maar eenmaal in de attractie was ze stoer. Ik niet.

Bij de eerste beweging gilde ik al lachend van de spanning en dat deed ik gedurende de hele rit……steeds iets harder. De mederitgenoten keken naar me en vonden het lachwekkend. Maar serieus ik kon er niet mee ophouden het ging vanzelf. Ze zullen wel gedacht hebben wat een kind! Tja dat ben ik vandaag ook;)

De volgende dag stond in het teken van de ontmoetingen met de prinsessen. Dus ging Bas vrijwel direct na binnenkomst een uur in de rij staan voor om voor Chemène een ticket te bemachtigen. Lief lief!

En ‘s middags was het dan zover. De host vroeg of Chemène al eerder een prinses had ontmoet (dit omdat er altijd 2 klaarzitten). Wat bleek, nu zaten precies de 2 prinsessen van 2 jaar geleden klaar. Hij vroeg ons of Chemène 1 van deze opnieuw wilde ontmoeten of toch liever een andere. Wat in zou houden dat wij dan ongeveer 20 min wachten zouden moeten wachten. Dat laatste deden wij.                En het was…… Sneeuwwitje.                                                                                                                                   Eerst mocht Chemène naar sneeuwwitje toe en ze gaf haar een knuffel. Op zo een moment weet je weer waar je het voor doet. Daarna zei sneeuwwitje zoiets als; and your little brother. Chemène kwam naar achteren en Daylon snapte de bedoeling en dribbelde er snel op af en stortte zich in haar schoot en bleef echt even liggen bij haar. Sneeuwwitje was onder de indruk en er kwam een; oooooooh haha! Maar toen ze echt ging praten was het toch wel heel spannend en kwam hij terug.

Maar Daylon zijn ding zijn toch wel de grote auto’s van Cars, die zijn pas mooi. En Mickey Mouse.

Natuurlijk mochten de kids nog wat spulletjes uitzoeken. Chemène koos als knuffel de kolderkat van Alice in wonderland en Daylon koos heel toepasselijk zijn eigen Mickey Mouse. Hij liet hem lange tijd in de winkel ook echt niet los. Leuk dat hij die koos want hij kon al toevallig een paar dagen muis zeggen maar nu zei hij het ook echt tegen Mickey sinds Disney; muisssssssssssh.

De volgende ochtend mocht Daylon naar de peuterspeelzaal. Ik moest van hem mijn jas uittrekken maar dat deed ik niet (dat grapje werkt alleen bij oma). Daylon was een beetje verdrietig toen ik weg ging en daarom mocht hij van mij zijn nieuwe Mickey Mouse bij zich houden.  Zijn prullipje was er en ik ging snel weg. Hij was bij de juf en zodra ik bij het raam was om te zwaaien was het al goed.

Via de ap kreeg ik van mijn vriendin de vraag of Daylon zijn knuffel nieuw was. Want hij liet hem aan iedereen zien. Het had net geleken alsof hij wilde zeggen dat hij die gezien had!

Disney maakt indruk op jong en oud!

About the author  ⁄ Redactie

Comments are closed.