29 februari 2016 – Peuterspeelzaal “Dolfijntje”

Op 1 februari heb ik bevestigd gekregen dat hij echt de maandag na de voorjaarsvakantie gelijk mag beginnen op de peuterspeelzaal. De mevrouw aan de telefoon vertelde dat zij niet zeker wist of hij ook gelijk de woensdag ochtend erbij kreeg. Dit zou ik de 2e dan via de mail horen. En ja hoor hij mag gelijk twee ochtenden komen. Natuurlijk begon het weer te komen bij mij de twijfel, twijfel, twijfel of ik wel had moeten beginnen met gelijk twee ochtenden. Ik wil hem bij me houden en klein houden. Maar goed voor Daylon is het goed en ik weet dat hij het zeker leuk zal vinden. Net zoals Chemène destijds.

Op 3 februari maakte ik een intake afspraak en kon ik wel huilen en mijn buik voelde pffffff aan. Mijn kleine jongen wordt echt groot en ik kan het niet tegen houden.

‘s Morgens op 17 februari was ik misselijk, omdat wij met zijn drietjes naar de peuterspeelzaal “Dolfijntje” genaamd gingen. Daar eenmaal binnen voelde het gelijk goed. De juf van vroeger was er ook nog, toch wel erg leuk. Daylon ging gelijk bij de auto’s zitten en speelde ermee. Later deed hij even een rondje door de klas, speelde met de Little people en ging in het midden zitten met een grote auto.       Na de intake, toen ik een bekend vriendinnetje van Daylon om een kus vroeg en erbij zei dat wij naar huis gingen was dat voor Daylon het teken om onmiddellijk naar ons toe te komen. Kom maar weer lekker met ons mee schatje. Nog even en je mag voor het eggie!

29 Februari was het dan echt zo ver en moest ik vanmorgen in bed huilen om Daylon zijn eerste dag! Omg wat moeilijk! Ik kan ook niet echt goed zeggen wat ik nou zo moeilijk vind. Ik weet alleen dat hij zo snel groot wordt, dat het weer een stap is en dat dit nooit meer terug komt!

Bas bracht Chemène naar school en ik heb Daylon klaar gemaakt. Toen Bas terug kwam konden wij nog even met zijn drietjes ontbijten. Daarna vertrokken wij op één fiets naar Dolfijntje. Toen we naar de deur liepen zei hij aldoor auto auto! Hij wist dus nog dat die er waren. Vervolgens stond hij binnen echt letterlijk en figuurlijk voor de dichte deur te trappelen van ongeduld om naar binnen te gaan en bleef maar auto zeggen. Binnen ging hij gelijk naar de auto’s toe. Hij speelde met Eden tractor en een boot en pakte een telefoon aan zijn oor. Hij was dus lekker bezig. Wij dachten stiekem weg te sneaken en had hem al stiekem een kus gegeven, maar dat was niet de bedoeling. Wij moesten echt afscheid nemen en dat snap ik ook eigenlijk wel. Het moet duidelijk zijn voor Daylon. Ik gaf hem opnieuw een kus en zei dat wij weg zouden gaan en hem zo weer zouden komen halen. Ik deed het overduidelijk, maar omdat hij bezig was drong het niet echt door. Toen wij weg waren gelopen liep hij wel naar de deur en hoorde ik hem mama huilen. Later hoorde ik van de juf dat hij heel innovatief was geweest. Hij was dus bij de deur gaan staan. Vervolgens had hij om zich heen gekeken en had hij een stoel gepakt en die er naartoe geschoven;) Bij het raam had ik nog even staan spieken ,maar kon het niet zo goed zien.

Thuis dacht ik continue aan wat hij aan het doen zou zijn en hoe het ging. Als het niet goed zou gaan zouden wij het horen en hem eerder mogen ophalen. Toen wij hem ophaalde zat hij bij de juf op schoot. Daylon werd naar ons gebracht en hij was erg vrolijk, hij had het prima gedaan. Alleen het zitten op de stoel in de kring had hij maar vreemd gevonden. En toen ze buiten gingen spelen was hij naar de voordeur gelopen ipv naar de deur van de tuin (die kende hij natuurlijk niet) en ging absoluut het touwtje (wat de kindjes moeten vasthouden om naar buiten te gaan) echt niet vasthouden!

 

Toen hij later zag dat alle kindjes naar buiten gingen via de andere deur dacht hij zoiets als; verrek daar moet ik zijn. Buiten Heeft hij op autootjes gezeten en gevoetbald. Toen ze later weer in d kering moesten gaan zitten dacht hij dan maar bij de juf op schoot.

Toen Daylon voor de tweede keer naar de peuterspeelzaal ging en zijn jas en tas hadden opgehangen en binnen waren liep hij terug naar zijn jas omdat hij die aan wilde. Ik zei;” Nee schat we gaan spelen ik ook.” Hij ging toch weer mee naar binnen en begon gelijk met de auto’s te spelen. Toen ik zei dat ik weg ging, ging hij huilen en pakte de juf hem op. Wel moeilijk om hem zo achter te laten maar ik wist dat het van korte duur zou zijn. Toen ik buiten was zei ik nog gedag bij het raam en zag ik dat hij in de buurt was van de andere juf.

Ik was nu voor het eerst alleen thuis en ik wilde continue heel stil zijn zodat Daylon niet wakker zou worden. En dan dacht ik weer,  Ohnee hij is er helemaal niet! Heel gek hoor!  Verder heb ik ook er ook niet echt bij stilgestaan, heel stom van me. ík wilde alles thuis klaar hebben zodat ik de rest van de dag alle tijd zou hebben voor hem als hij klaar was van de peuterspeelzaal. Misschien is het maar goed ook dat ik niet te veel heb nagedacht want ik wil niet meteen het gevoel hebben dat ik ineens alle tijd voor mezelf heb. Ik wil het nuttig benutten.

Bij t ophalen was hij rustig aan het spelen met de treinbaan. Erg lief en vertederend. Toen ik binnen kwam vond hij dat wel prima een hartelijk welkom kreeg ik niet. Voor mij is dat jammer, maar dat betekend dat hij het goed heeft gehad. Hij liet mij een leguaan zien en deed gap gap (combinatie van hap hap en graaauw). Bij het weggaan heeft hij de juffen keurig gedag gezegd, de grote vent. Want dat is hij nu toch echt!

 

 

 

About the author  ⁄ Redactie

Comments are closed.