Bevaldatum

Over 7 weken ben ik uitgerekend en iedereen om me heen vraagt op welke datum de bevalling precies plaatsvindt. Voor rijkere Colombianen is het de normaalste zaak van de wereld om ruim van tevoren een datum te prikken voor de keizersnede. Tja, die artsen zijn ook druk en hebben het liefst een overzichtelijke agenda met duidelijke afspraken. De aanstaande mama’s vinden het handig om hun familie alvast te informeren over de bevaldatum, van tevoren een kapper te regelen zodat ze er tip-top uitzien op de eerste foto’s met hun pasgeboren baby etcetera.

zwangere buikNatuurlijk…
Er wordt nogal verbaasd gereageerd als ik antwoord dat ik liever een natuurlijke (dus geen geplande) bevalling wil. Gelukkig heeft mijn arts hier wél begrip voor, hij heeft jarenlang in Europa gewoond en begrijpt dat wij er andere gewoonten op nahouden dan de gemiddelde Colombiaan. Maar deze week, tijdens de zóveelste echo, vroeg de arts wéér naar de babynaam, zodat hij die alvast in het dossier kan vermelden. Ik blijf herhalen dat we ´t nog niet weten, hoewel we er inmiddels wel uit zijn wat ´t wordt. De arts kan maar niet begrijpen dat de naam een verrassing moet blijven tot de geboorte.

Inmiddels heb ik ook een afspraak met een lactatiekundige gehad, die erop hamerde dat ik mij vooral niet moet laten beïnvloeden door het ziekenhuispersoneel dat mij na de bevalling hoogstwaarschijnlijk niet zal stimuleren om borstvoeding te geven. Een vreemde gewaarwording…. een natuurlijke bevalling en natuurlijke voeding worden hier eerder afgeraden dan aangeraden. Zoiets doet de armere klasse, waarom zou jij daar als westerling aan meedoen? Ik laat dit soort commentaar meestal over me heen komen en antwoord simpelweg dat we in Nederland nu eenmaal een andere kijk op de dingen hebben.

Herstel
Verder heeft de dokter alle fabeltjes rondom de Latijns-Amerikaanse traditie “La Cuarentena” (de 40-daagse herstelperiode, zie vorige Blog) als onzin afgedaan, waar ik vooral niet naar moet luisteren. Gelukkig maar, want vanmorgen nog bezwoer onze huishoudelijke hulp dat ik vooral geen nagellak mag dragen tijdens de bevalling, haha! En ze raadde me aan om na de bevalling een corset te dragen om dunner te lijken, iets wat veel Colombiaanse vrouwen inderdaad doen. Plastische chirurgie wordt hier ook omarmd, van nose jobs tot bilimplantaten, alles wordt hier gepromoot. Medellin is het epicentrum voor plastische chirurgie, er worden complete reispakketten aangeboden voor dit soort ingrepen.

Vaccins????????????????
Op aanraden van de arts zijn we vandaag naar het dichtsbijzijnde vaccinatiecentrum gereden voor inenting tegen kinkhoest, een verplicht vaccin voor zwangere vrouwen en sterk aangeraden voor overige familieleden en huisgenoten. Aangekomen bij de kliniek bleek het vaccin niet voorradig te zijn. Ons werd doodleuk gemeld dat er momenteel een epidemie heerst en het vaccin voorlopig niet beschikbaar zou zijn. Na 5 verschillende vaccinatiecentra en klinieken bezocht te hebben, kwamen we uiteindelijk bij een centrum terecht dat nog precies 12 doses voorradig had. Na ons bezoek bleven er nog 9 doses over, zonder te weten wanneer de voorraad weer aangevuld zou worden. Niemand die zich daar druk over maakt in Colombia, terwijl er blijkbaar een enorme piek aan kinkhoest-gevallen bekend is. “Ai, qué pena”, wordt er dan schouderophalend gezegd, wat zoveel betekent als “jammer joh”. Alles wat verkeerd gaat in Colombia, wordt op die manier benaderd en iedereen accepteert die 3 woorden als geldig excuus. Je kunt er maar beter aan wennen, anders houd je het niet lang vol in deze latino cultuur….

 

About the author  ⁄ Redactie

Comments are closed.