De eerste momenten na de bevalling.. – Lisa

Het eerste moment samen
Terwijl ik werd gehecht, (ik bespaar de details, maar het was – hoe zeg je dat – niet geheel pijnloos) werd Sophie aangekleed. Daarna werd ze op mijn buik gelegd en zocht ze gelijk mijn borst op, heel mooi hoe zo’n kleine haar mama herkent.

Top feest
Na de bevalling ging ik naar een kamer, waar mijn moeder bij me sliep in een (apart) bed. Sophie lag tussen ons in, in haar ziekenhuiswiegje. Ik kon wel uren naar haar kijken. Ik had moeite met de borstvoeding en ook daarin werd ik slecht begeleid. 1 verpleegster zei: “Ik had ook wel eens pijn, tot bloedens toe”. Nou, top feest. Je snapt dus dat ik er elke keer weer tegen op zag. Ze hapte niet altijd goed aan en dat deed pijn. Mijn tepels zagen er niet uit, vette kloven, dat moest toch niet goed zijn?

Out gaan
Ik bleef 1 nacht in een ziekenhuis kamer en mocht de volgende dag naar huis als ik zelf naar de wc kon gaan. De verpleegster zei: “Kom we gaan proberen te plassen!”  Ze had een rolstoel bij zich met een po erin. Ik zat op de rand van het bed en liet me zakken op de rolstoel. Eenmaal op de stoel, zakte ik weg, ik raakte buiten bewustzijn. “Het was een vreemd ervaring”.

Ik had het gevoel dat ik op de Dam stond. Alsof ik heel veel schreeuwende stemmen hoorde, maar dan van ver weg. Alles was zwart, met veel flitsen. Heel apart.  Je kon dus wel stellen dat ik nog lang niet sterk genoeg was!

Kraamsuite
Vervolgens gingen we naar de kraamsuite in het ziekenhuis. Daar zaten een paar voordelen aan. Het zag er bijvoorbeeld wat gezelliger uit en het was beter geregeld met het bezoek ontvangen. Die dag kwam ook het eerste bezoek voor mij, maar het kostte me enorm veel energie. Mijn bezoek bleef ik max. een uurtje, meer kon ik niet aan. Nog steeds vond ik borstvoeding geven pijnlijk, ik kon niet genieten van het intieme moeder gevoel.

Stronger, than yesterday
Ik werd wat sterker, maar ik moest nog een nachtje blijven. Ik mocht dus niet naar huis zoals ik had gehoopt. Ik kreeg wel ontbijt en avondeten zoals het hoort, maar aan mijn moeder werd totaal niet gedacht. Dat vond ik maar raar.

Belletje
Verder vonden ze het wel heel handig dat ik mijn moeder had, ze hoefde bijna niet op mijn kamer te komen omdat mijn moeder me met alles hielp. We konden wel voor alles op het belletje drukken maar dat deden we maar niet.

Nachtsessie
Op een gegeven moment kwam er een verpleegster midden in de nacht, die mij hielp met aanleggen. Ik gaf Sophie om de drie uur borstvoeding en als het echt niet lukte met aanleggen drukte ik op het belletje. Ook vertelde wij haar over mijn ervaring met de verloskundige van het ziekenhuis,  toen ze vroeg hoe mijn bevalling was geweest. We vertelden dat we geen enkele steun kregen en dat ze negatief was.

Zelf oplossen
We vertelde de nachtverpleegster dat we een (klachten)brief zouden sturen, dus dat we het zelf zouden afhandelen met de desbetreffende verloskundige. En ik vertelde dat ik nu veel te zwak was voor een gesprek. De verpleegster begreep dat en ze zei dat ze haar mond zou houden.

Niks zeggen is moeilijk?!
De volgende dag hoorden we echter dat de verloskundige die de bevalling deed met ons wou praten, nog voor we naar huis zouden gaan. Mevrouw de nachtverpleegster had haar mond voorbij gepraat. Nogmaals, ik kon het echt niet aan, ik was nog zo moe, ik had er echt geen puf voor.

Pinguïn
Gelukkig mocht ik die dag naar huis. Ik liep als een pinguïn en mijn stiefvader (Ton) reed gelukkig op een rustig tempo naar huis, want het was nog behoorlijk gevoelig van beneden. Lex, Renée (kids van Ton) en Ton himself, hadden het huis versierd met veel roze en welkom teksten, wat een leuke binnenkomer was.

Verder was er een kraamverzorgster bij ons in huis, Anita Veen! Zij zou mij wel de steun geven die ik nodig had..

Word vervolgd…

About the author  ⁄ Redactie

No Comments