De grote klus

Het is een snikhete dag in juli, vijf dagen voor de uitgerekende datum, en aangezien ons wondertje zich nog niet aandient besluiten we dat de voordeur nog geschilderd moet worden, want als dat klaar is, dan zal de bevalling vast beginnen. Dit dachten we ook nadat de tuin netjes was gemaakt zodat de ooievaars er in konden, nadat het schilderij in de kinderkamer was opgehangen en nadat het bedje was opgemaakt..Helaas allemaal zonder resultaat.

Maar dan, halverwege de middag op die snikhete dag lijkt er toch sprake te zijn van ‘gerommel’. Als we onverwachts bezoek krijgen en ik stiekem, al liggend op de bank, de tijd tussen het ene en het andere gerommel in de gaten houd voelt het niet alleen als steekjes in mijn rug, het is het begin! Het bezoek vertrekt en het gerommel zakt af. Traditiegetrouw eten we die avond vette hap, want dat was bij de eerste het maaltje op de avond voorafgaand aan de bevalling. Als we ’s avonds in de tuin zitten is er niets meer te merken en ben ik ervan overtuigd dat ik het mis had. Niet veel later komt het gerommel terug. De verloskundige wordt gebeld, conclusie; we kijken het nog even aan.

De weeën volgen elkaar gestaag op, maar nemen wel snel in hevigheid toe. In ieder geval even klokken en terugbellen als er meer aan de hand is. Geen enkele houding is op dat moment nog aangenaam en eenmaal boven kost het puffen me veel moeite. O ja, zo voelde dat, wat goed dat je dat vergeet!! Kon ik ze eerst nog wel wegpuffen, nu moet ik echt mijn best doen om me in te houden en rustig te blijven. Toch maar weer de verloskundige bellen..en dan gaat het snel…

..De verloskundige komt binnen, het is inmiddels kwart over elf ’s avonds, en ik puf zo goed en zo kwaad als ik kan de pijnlijke weeën weg. Gelukkig hoeft de verloskundige niet meer te vertrekken, want ik blijk al aan het grote en afrondende werk te mogen beginnen. En gelukkig, wat een opluchting! Op de valreep, net voor middernacht, wordt onze prachtige dochter geboren! Wat ben ik blij dat ze uit mijn buik is en wat is ze mooi!

En wat is het een gelukzalig gevoel zo na de bevalling. Euforisch, want ik heb de klus geklaard, na negen maanden afzien en klagen ben ik er weer (een beetje). De rest van nacht doe ik natuurlijk geen oog dicht, maar geniet ik van het nieuwe mensje dat naast me ligt en van het gesnurk van manlief, want ook voor hem is de klus geklaard en weet hij dat het echte werk voor hem nu pas gaat beginnen…

About the author  ⁄ Redactie

No Comments