De laatste loodjes? – Monique

Heerlijk, verlof! Dit keer kies ik ervoor om zes weken voor mijn uitgerekende datum met verlof te gaan. Het voelt overigens wel gek aangezien ik het grootste gedeelte van mijn zwangerschap geen baan had en nu dus na vijf weken werken ‘al’ met verlof ga…

Maar goed, desalniettemin wil ik er nu echt van genieten en vond ik het lichamelijk gezien ook wel mooi geweest. Als het nu ook nog écht zomer wordt dan zou het helemaal perfect zijn. Ik vul mijn dagen met het treffen van de laatste voorbereidingen zoals het wassen van de kleertjes, het schrijven van de enveloppen voor de kaartjes, het vullen van mijn ziekenhuistasje (voor het geval dat…) en natuurlijk ook voor het geestelijk voorbereiden van de bevalling; lees: uitrusten en op z’n tijd piekeren.

Ik moet toch wel eerlijk toegeven dat ik er wat minder gerust op ben dan de vorige keer. Ondanks dat ik inmiddels al twee weken langer rondhobbel dan de vorige keer en het feit dat de bevalling er een was uit de categorie ‘volgens het boekje’ is het nu toch spannender. Ik weet een beetje wat me te wachten staat en bij ieder krampje draait mijn hersenpan dan ook even op volle toeren omdat ik me afvraag of het gaat beginnen…

Bevoorrecht
Deze fase van de zwangerschap is een dubbele wat betreft emoties. Kan ik aan de ene kant niet wachten totdat ik dit mensje op de wereld mag zetten en mijn lichaam weer mijn lichaam is, er is ook een dankbare en geweldige kant dat ik voor de tweede keer een mensje in me heb mogen dragen en voelen. Het betekent ook weer een afscheid en een afsluiting van een periode in mijn leven. Ik krijg de laatste weken van onbekenden veel lieve en mooie complimenten over mijn buik en dan realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben om dit mee te mogen maken, ondanks dat er zoveel kinderen geboren worden.

De laatste loodjes; ze brengen veel met zich mee. Naast wachten, uitrusten en veel plassen ook een enorme behoefte aan muziek. Het liefst superhard en compleet met kippenvel en een brok in mijn keel, heerlijk! Het is een wirwar aan gedachten, gevoelens, onzekerheid en wat het nog meer zij, maar bovenal een enorm verlangen naar dit nieuwe mensje, ons nieuwe leven, ons nieuwe gezin en de mogelijkheid om ook van dit mensje een zelfstandig persoontje te maken; mensje wij zijn er klaar voor!

De volgende en laatste column zal ik schrijven als ik bevallen ben en de laatste loodjes dus plaats hebben gemaakt voor de eerste ervaringen als moeder van een tweede.

 

 

About the author  ⁄ Redactie

No Comments