Over de roze wolk die niet altijd roze was – Lisa

Misschien wilde ik schrijven, beginnend van het verleden, naar het nu. Dan zou ik een goed beeld te schetsen van hoe ik me voelde, hoe ik was, hoe ik de wereld zag en hoe ik het idee had dat anderen mij zagen. Maar dat vind ik niet helemaal gepast bij een Zwangerschapsmagazine. En als het dat wel zo zou zijn, dan voelde dit niet als het goede moment. Als dat moment over een paar jaar komt, ga ik misschien wel nachtenlang zwoegen om er een boek van te schrijven.

Nu ga ik het hebben over de roze wolk, die vaak als paars/donkerblauw aanvoelde. (beeldtaal)

In het begin van mijn zwangerschap werd het soms zwart voor mijn ogen en dan had ik het bloedje warm. Tijden van boven de pot hangen ‘s ochtends, heb ik ook gekend.

Ik kwam erachter bij de verloskundige dat ik ijzertekort had. Met vieze ijzerdrankjes is mijn ijzergehalte gelukkig omhoog gegaan en had ik geen/weinig last meer van het gevoel dat ik bijna out ging. De tijden van boven de pot hangen, plus dat het zwart voor mijn ogen werd, heb ik dus maar kort gekend.

Ik moest enorm wennen aan het idee dat ik een kind zou krijgen. Ik werd ongemakkelijk van mijn buik die steeds dikker werd. Het werd zichtbaar, terwijl ik de zaken die afspeelden in mijn hoofd nog niet onder controle had.

Er gebeurde zoveel in mijn hoofd, terwijl ik naar de buitenwereld vet relaxt deed. In het begin verhulde ik mijn buik, maar later kon dat niet meer. In het begin voelde dat als: ‘Nu kan het niet meer, nu moet het wel’.  Maar later werd die instelling anders.

Een groot gedeelte van mijn zwangerschap voelde het dus heel dubbel. Aan de ene kant was ik dus steeds meer met het mensje in mijn buik bezig. Aan de andere kant kwam er vaak een soort negatieve waas overheen.

Om in beeldtaal te spreken:  dan was de boekenkast in mijn hoofd weer omgevallen(terwijl die net weer stabiel stond) en moest ik alles (de boeken) weer netjes op een rij krijgen. Dat voelde dan als een enorme klus. Ik wou niet lang stilstaan bij dat gevoel, maar dat gebeurde vaak wel. Het koste veel energie om dan weer positief te zijn.

Maar gelukkig gebeurde dat wel steeds meer, dat ik het positiever zag. Mede door echo’s en het beluisteren van het hartje. Ik kreeg steeds meer het besef dat er een uniek kindje in mij groeide.  (Gelukkig!)

Ik werd verliefd op haar, kreeg moedergevoelens. Ook als ik naar andere kindjes keek, speelde de hormonen op en kon ik alleen maar glinsteren.

Misschien had ik me met die negatieve gevoelens niet zo moeten aanstellen. Had ik moeten denken: “Lisa doe normaal. Zet je schouders er onder en ga er voor.” Maar misschien had ik dan die gevoelens onderdrukt en had ik er later in mijn leven last van gehad. Ik ben van mening dat je soms door dingen heen moet, ook al is de appel zuur. Dat je het moet verwerken (en eraan moet blijven werken!) om stabiel te blijven. Misschien was het een fase waar ik door heen moest.

Het was dus een periode van acceptatie. Het accepteren van het feit dat ik alleenstaande moeder zou worden, ook al zou ik de eerste jaren achtervang hebben van mijn moeder en stiefvader. En het accepteren van het feit dat mijn leven op verschillende fronten zou veranderen. En misschien, misschien zou ik wel anders benaderd worden door de buitenwereld dan normaal. Wil je dat weten of dat zo is? Blijf dan mijn columns lezen.

Wordt vervolgd..

About the author  ⁄ Redactie

No Comments