Drachtig als een beest – Maureen

Ik ben zwanger!
Bijna vier jaar lang hadden we op alle denkbare manieren geprobeerd om zwanger te worden: met seks, minder seks, meer seks, vitamines, mineralen, fertiliteitsklinieken tot over de landsgrenzen, sport, zen-meditatie en een psycholoog. Conclusie: ICSI zou in ons geval waarschijnlijk de enige optie zijn. Of, bedachten we zelf, een spermadonor. Na lang wikken en wegen kozen we voor dat laatste. Ik moest er zelf eerst erg aan wennen, maar een vriendin van me zei luchtig: “Zo ging het bij ons op de boerderij met de koeien ook altijd”.

En nu ben ik dus zwanger. Ik. Ben. Zwanger! Maar: niet van een donor. Nee hoor, gewoon van mijn geliefde. Alsof het niets is.

Tussen de familiebezoekjes door
We hadden al twee inseminaties met donorsperma in Kopenhagen achter de rug – allebei zonder succes – en mijn eerstvolgende ovulatie zou tijdens Kerst 2012 plaatsvinden. Samen besloten we Kopenhagen die maand ‘over te slaan’. We gingen gewoon lekker naar familie, genieten van overmatig eten en een goed glas wijn, wat ik al tijden niet meer deed, want je durft, als zwanger worden kennelijk zo moeilijk gaat, nauwelijks nog iets te eten, drinken of doen wat de vruchtbaarheid ook maar enigszins negatief kan beïnvloeden. Zelfs een niet biologische appel ging er bij mij niet meer in, want jemig, al die bestrijdingsmiddelen… Ja, echt, zo erg was het.

Hoe dan ook, tussen de familiebezoekjes door heb je wel eens zin om je eventjes discreet terug te trekken en dat, wanneer je ovuleert, liefst zo innig mogelijk. We deden het alsof het een lieve lust was. Nee, dat wás het gewoon. Een lieve lust. Ongedwongen, zonder verwachtingen.

Zwangerschapstest
En toen was het raak! Op 26 december 2012 heeft de conceptie plaatsgevonden. Daar kwamen we een paar weken later achter, toen ik vier dagen overtijd was en op aandringen van mijn vriend – ík wilde het nog uitstellen, bang als ik was voor nog meer teleurstellingen – een zwangerschapstest deed.
Het teststreepje leek nog sneller te verschijnen dan het controlestreepje, zo zwanger was ik kennelijk. Ondanks dat hebben we het resultaat wel honderd keer opnieuw afgelezen – achterstevoren, binnenstebuiten, op de kop –, de test nog een keer (okay, nog drie keer) herhaald en nog drong het niet tot ons door.  We wisten nauwelijks wat we met ons gevoel aan moesten en ijsbeerden maar wat door de kamer, met glimlachen van oor tot oor en blikken van verbijstering, heen en weer schommelend tussen blijdschap en het ‘niet te vroeg willen juichen’ – het was immers nog zo pril.

Newbie in zwangerschapsland
Een kwartiertje later zaten we in de auto, op weg naar een nabijgelegen gehucht voor een boswandeling. “Ík ben lekkah zwangah”, zei ik tegen iedereen die we tegenkwamen. Vrouwen met kinderen? Vrouwen met een zwangere buik? Een paar jaar lang kon ik ze wel schieten (sorry!), maar nu hoor ik er zelf gelukkig al weer 16 weken bij. Ik ben verworden tot een drachtig beest en ik geniet met volle teugen. De komende zes maanden deel ik op deze plek mijn belevenissen als newbie in zwangerschapsland.

About the author  ⁄ Redactie

No Comments