Druk

Mijn kleintje,

Ik heb je gemist. De laatste dagen voor de vakantie hield je je stil, tenminste, zo leek het voor mij. Mama kwam trots met de mooiste verhalen over hoe je onder werktijd stiekem tegen de rand van het bureau aan zat te tikken, alsof je haar wilde waarschuwen dat het tijd voor middagpauze was. Of over hoe ze geleerd had om vlak voor het slapengaan met je te spelen, haar hand tegen je kleine ruggetje, of je hoofdje – ze wist het niet precies, ze kon alleen nog hard van zachter onderscheiden, net als jij.

Ik hoorde het met de grootste bewondering aan, maar liet me dan met even zoveel gemak weer afleiden door alles wat nog af moest. Op vakantie gaan lieverd, er is niet veel fijners dan dat, maar de laatste week daaraan voorafgaand is bij ons thuis op z’n zachtst gezegd vaak wat ongestructureerd. Zo was het al, maar nu we jou verwachten gaan de dingen net even anders, subtiel hoor, maar heel veel subtiel ga je wel merken.

Parijs (1)

Steeds als ik dacht dat ik nu toch wel klaar was om m’n tas in te pakken – een tas die trouwens net groot genoeg is voor vier onderbroeken, een computer en één setje kleding, dus zo gek veel werk gaat daar niet in zitten – kwam er een nieuw taakje bij. Vooral van mama, die uitstekend is in plannen en vooruitdenken, daar waar mijn grootste zwarte gaten zich bevinden, maar bij wie de uitvoering nu niet meer zo vanzelf als vroeger gaat. Ze vond het huis veel te smerig geworden voor de drie Franse onderhuurders die een dag vóór wij op vakantie zouden gaan – niet handig – hun intrek zouden nemen in onze woonboot, en ik zag haar niet op handen en knieën door de keuken kruipen met sop en doek, niet nu. Een boot trouwens, die nogal onvindbaar schijnt te zijn voor eenieder die er probeert te geraken, dus ziedaar taakje ‘navigatie in enthousiast Frengels (Frans-Engels)’ voor toeristen – een tijdrovende, om nog maar te zwijgen over de wirwar aan berichten die nodig zijn om uit te leggen waar de geheime plek voor de voordeursleutel zich bevindt.

Op kantoor was het chaos want er moest een blad naar de drukker, we zetten een handtekening onder een verkoopcontract van de boot waarin je straks geboren wordt en eentje onder een koopcontract van de plek waar je gaat opgroeien – waarbij we steeds allesbepalende keuzes moeten maken als: waar komen de stopcontacten, de lichtknopjes en hoe gaan de raamkozijnen eruit zien? – en ik moest tig keer ’s avonds de hort op om me in het zweet te werken voor dat nu absoluut onmogelijk lijkende doel van begin oktober: 196 kilometer hardlopen in zes dagen. Waarom? Ik denk voor jou, om je stoere papa te zijn, eentje die alles kan.

Enfin, je begrijpt, lief kind, dat ik het idee had dat ik de wereld dragen moest. Maar daar had jij geen boodschap aan. De laatste dagen voor de vakantie legde ik mijn hand slechts vluchtig op mama’s buik, om even tussendoor te voelen, en dan weer door te gaan met taakjes. Maar zo werkt het niet, leek je te willen zeggen. Je hield je stil, muisstil, om daarna met mama weer te vieren dat het leven mooi is.

Aangekomen in Parijs is alles anders. Ik zeg je goedemorgen met een slaperige, lage stem, en even wacht je dan, om daarna te laten weten dat je er bent. Wat heb ik dat gemist.

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

Eerste pakje

Naakt

Papacursus

Comments are closed.