Een dilemma – Marcel

Het was lekker weer en ik reed met onze versgeboren baby Joy naar Alkmaar om daar ergens op een terras te gaan zitten. De auto liet ik in een parkeergarage achter, ik zette Joy in de kinderwagen en liep met haar het centrum van de Kaasstad – Joy-riding noemde ik dat altijd, maar dit even terzijde.

We namen plaats op één van de terrassen en ik bestelde een espresso. Nadat ik die naar binnen had genipt, werd het hoog tijd voor een flesje voor mijn dochter. Ze klokte het gulzig naar binnen en uitte haar waardering met een niet kinderachtige boer. Zo, ook weer geregeld, dacht ik. Maar Joy had nog wat in petto. Ik hoorde wat inwendig gerommel, zag een peinzende blik in de ogen van Joy verschijnen en toen wist ik al wat er ging komen. Mijn vermoeden werd bevestigd toen ik een zeer herkenbare geur opsnoof. Zit ik net even lekker, moet ik uitgerekend nu een poepluier verschonen, verzuchtte ik. Ja, sorry, ik ben ook maar een mens.

Ik vermande me, pakte Joy in mijn armen, nam billendoekjes en een schone luier mee en liep naar binnen, op weg naar de toiletten. Als vanzelf liep ik het herentoilet binnen. Ja, logisch toch? Maar daar trof ik geen voorziening om mijn dochter van haar loden last te bevrijden. Er was maar één ruimte waar dat wel kon, besefte ik daarna meteen.

Ik had me er al heel vaak over verbaasd en me er ook aan gestoord. Een baby verschonen in een horecagelegenheid? Dat kan alleen in het damestoilet. Wat een achterhaalde gedachtegang. Wel inhaken op gastronomische trends, maar niet meegaan met de moderne tijd, waarin het wel eens zo is geregeld dat moeders werken en vaders voor de kinderen zorgen.

Maar ik had geen keus. Ik liep het herentoilet uit en keek daarnaast op de deur van het damestoilet. Ja hoor, daar zag ik het welbekende pictogram al: een babyruimte. Voor het eerst van mijn leven zou ik een damestoilet moeten betreden. Ik had er een gegronde reden voor – de volle luier was behoorlijk aan het smeulen en Joy begon wat verstoord te kijken – maar het was geen stap die ik gemakkelijk nam. Daar kwam bij dat het binnen en buiten het toilet nogal een drukke bedoening was.

Ik kwam voor een dilemma te staan. De twijfel sloeg toe. Binnen een halfuur zou ik thuis kunnen zijn, rekende ik uit. Maar ja, het was zo leuk op het terras en al te lang wachten zou verre van handig zijn. Ik nam een diepe zucht, dook een beetje in elkaar en liep schoorvoetend naar binnen. Drie dames keken wat verbaasd en licht geamuseerd op. Terwijl ik uit alle macht probeerde geen acht op ze te slaan, liep ik door naar de commode met aankleedkussen en sloeg dapper aan het verschonen. De luier stond inmiddels op knappen. Het was een hele opluchting toen ik het toilet weer kon verlaten. En niet alleen voor Joy.

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments