Een spannende periode – Sophia

De test ligt al 11 dagen naar me te knipogen als ik de poging waag. Die van dit merk zouden reeds 4 dagen voor je NOD (een afkorting in het zwanger-worden-jargon; Niet Ongesteldheids Dag, de dag waarop je menstruatie zou moeten beginnen, maar waarop je hoopt dat die wegblijft) een positief resultaat kunnen geven. Hartkloppingen, rillingen en helse minuten volgen… na 3 minuten verschijnt inderdaad een licht tweede streepje! Yes, zwanger!!

Twee dagen later herhaal ik de test. Voor de zekerheid. En omdat mijn vriend het nog niet durft te geloven. Binnen een minuut een donkere tweede lijn: een nieuw leven is begonnen in mijn buik!

De hele 40 weken durende zwangerschap van ons dochtertje heb ik last gehad van wat we in zwangerschapsland het ‘wc-papiersyndroom’ noemen: bij iedere toiletgang je wc-papiertje checken op (hopelijk geen) bloed. Het schijnt dat iedere zwangere die ooit een miskraam heeft gehad in meer of mindere mate last krijgt van deze kwaal.

Het begint zodra ik de positieve test opberg. Ik ga 5 x in het uur naar het toilet, en niet om te plassen. ’s Middags betrap ik mezelf erop midden in de woonkamer mijn broek naar beneden te trekken. Zelfs m’n dochtertje kijkt me raar aan. De dagen erna neemt mijn gekte iets af en beperk ik het checken tot in het kleinste kamertje.

Na een week is het zover, de shock waar ik mezelf voor wilde behoeden… ik verlies wat druppels helderrood bloed. Ook bij het afvegen zit er bloed aan het papier. M’n hart staat even stil en ik krijg het flink benauwd! De reep chocolade waaraan ik was begonnen en die ik helemaal wilde verorberen laat ik links liggen. Ik vertel mijn Tobias het slechte nieuws. We zitten sip op de bank en ik ga vroeg naar bed. Bah! Waarom toch?

De volgende ochtend lijkt de schade mee te vallen. Overdag slechts wat gelige afscheiding. Maar in het weekend wordt het donkerbruin en nog een paar dagen later verlies ik wederom wat rood bloed. Ik bel en mag komen voor een spoedecho vanwege mijn eerdere miskraam. Met een zwaar gevoel in mijn maag en nauwelijks goede hoop fiets ik naar het echocentrum. Tobias komt maar net op tijd binnenrennen. Daar gaan we, echoscopiste zoekt en vindt… een vruchtzakje met een grootte die overeenkomt met nog geen 5 weken zwangerschap en daarin een ieniemienie vruchtje. Hoe kan dit? Volgens eigen berekening ben ik toch ruim 6 weken zwanger! En waar komt het bloed vandaan? De echoscopiste kan ons daar geen antwoord op geven. Ze ziet niets dat op bloed lijkt in de baarmoeder en zoekt nogmaals alles af. Dan treft ze iets anders aan: een tweede vruchtzakje! Deze is leeg, maar omdat de zwangerschap zo pril is, kan dat over twee weken best anders zijn.
Verrast, niet heel vrolijk en zeker niet onbezorgd drinken Tobias en ik koffie aan de overkant en fantaseren we over de mogelijke scenario’s. Twee zenuwslopende weken volgen…

 

About the author  ⁄ Redactie

No Comments