Eind goed, al goed…

Na 40 weken zwangerschap werd mijn gynaecoloog een beetje zenuwachtig. Tja, langer doorlopen dan 40 weken, dat was hij niet gewend met zijn patiënten. Omdat ik bleef volhouden dat ik geen keizersnede wilde, ging hij uiteindelijk akkoord met inleiding bij 41 weken. In die laatste week moest ik ongeveer elke dag langskomen voor controle, om er zeker van te zijn dat de baby het goed maakte daarbinnen.

Ruggenprik
Precies één dag voor de geplande inleidingsdatum kwam de bevalling spontaan op gang. Om 4 uur ´s nachts brak mijn vruchtwater en een uur later waren we in de kliniek, waar ik gelijk op een infuus oxytocine werd aangesloten. Een paar uur en vele pijnlijke weeën verder, werd mij gevraagd of ik een ruggenprik wilde hebben, waarop ik volmondig JA! riep, terwijl ik mij van tevoren had voorgenomen om de bevalling (net als de vorige keer) zonder pijnstilling te doorstaan. Maar oh…. wat was ik blij toen de ruggenprik eenmaal in werking trad. Behalve klappertanden en rillen van de kou door de verdoving, was het enorm fijn om die weeën niet zo sterk te voelen. Hoe heb ik dat bij de eerste bevalling eigenlijk doorstaan?

De bevalling
Luc was inmiddels volledig gedesinfecteerd, in een blauw OK-pak gehesen en leek regelrecht uit de ziekenhuisserie Grey´s Anatomy gelopen. Bij 9 centimeter ontsluiting werd ik snel de operatiekamer ingereden, waar een voltallig team klaarstond om de bevalling te begeleiden. Mijn gynaecoloog was de hele tijd op de hoogte gehouden van de vorderingen en kwam nu snel de operatiekamer ingelopen. Tot mijn grote verbazing droeg hij een OK-muts met daarop de tekst PLAYBOY, zelfs met bijbehorende bunny! Zelfverzekerd beweerde hij dat mijn kindje binnen 20 minuten geboren zou zijn. Hij gaf me wat aanwijzingen, zodat ik op zijn signaal kon persen, terwijl hij druk uitoefende op mijn buik om de baby omlaag te krijgen. En verrek….. 3 flinke persweeën en 20 minuten verder was onze kleine Kenzo inderdaad geboren!

IMG_6361

Bijkomen
Daarna leek alles supersnel te gaan: Luc mocht de navelstreng doorknippen, de kinderarts onderzocht ons kleine wondertje terwijl ik gehecht werd en daarna mocht ik even heerlijk kangeroën met Kenzo. Binnen no-time werd ik de operatiekamer weer uitgereden om bij te komen in de verkoeverkamer, de eerste borstvoeding te geven en allerlei checks te ondergaan, terwijl Luc snel een telefoonoplader van een opererende arts regelde om onze ouders op de hoogte te kunnen stellen van de geboorte van hun kleinzoon.

Nazorg
Eenmaal terug op mijn ziekenhuiskamer duurde alles een stuk langer. De nazorg was een stuk slechter geregeld dan het voortraject en de bevalling zelf. Het duurde een eeuwigheid voordat ik iets te eten en drinken kreeg in de kliniek, ik moest zelf vragen of de infusen verwijderd konden worden, werd niet geholpen met douchen en ook niet met aanleggen van de baby voor de borstvoeding. Redelijk gefrustreerd hoopte ik de volgende ochtend dat Luc snel zou komen om ons naar huis te brengen, maar vervolgens duurde het nog een eeuwigheid voordat de arts en kinderarts hun akkoord gaven om ons te ontslaan uit de kliniek, de papierwinkel te regelen en de kliniek uiteindelijk te verlaten. Maar eenmaal thuis kon ik mijn geluk niet op; een gezonde baby, een trotse 3-jarige broer, bossen bloemen op tafel, mijn moeder die helemaal vanuit Nederland bij deze speciale gebeurtenis in Colombia aanwezig kon zijn en mijn lieve man die gelukkig een paar dagen vrij had gekregen van zijn werk. Omringd door liefde en geluk, wat voelde ik mij bevoorrecht – en nog steeds!IMG_6378

About the author  ⁄ Redactie

Comments are closed.