Einde en nieuw begin – Dianne

Elk einde is een nieuw begin. Een zwangerschap luidt misschien wel het belangrijkste ‘einde en nieuw’ begin aan dat een vrouw kan meemaken in haar leven. Zo ongeveer alles in je leven verandert en dat begint al bij de conceptie. Je lichaam verandert, je gevoelsleven, je relatie, je hele toekomst ziet er opeens anders uit. Voor de meeste mensen zijn het positieve veranderingen, want gelukkig raken de meeste vrouwen heel bewust zwanger en kiezen ze zelf voor deze prachtige gang van zaken.

Mijlpalen
Tijdens de zwangerschap is iedere verandering een mijlpaal. De eerste keer dat je de baby voelde bewegen, zal geen vrouw ontgaan. De eerste keer dat je het hartje hoort, de eerste keer dat je partner de baby voelde, elke kilo die je aankomt: alles is belangrijk en elke dag is voor jou en je partner een voorbereiding op die ene grote gebeurtenis: de bevalling.

De geboorte van je baby is natuurlijk een duidelijk einde en begin: het einde van de zwangerschap en het begin van de tijd als ouder. Weinig kans dat dit ongemerkt voorbijgaat. Bij andere veranderingen realiseer je je pas achteraf dat er iets afgelopen is. Bijvoorbeeld de nachtvoeding. Je baby slaapt een nachtje door, is weer een paar nachten wakker, en dan opeens realiseer je je dat hij al een week heeft doorgeslapen! Het einde van de nachtelijke intieme momentjes met je kind waarin je half slapend je kind aanlegt of een voeding klaarmaakt. Waarin je fluisterend de luier vervangt, de baby teruglegt in het wiegje en heel zachtjes en stil weer tegen je partner aankruipt en je weer overgeeft aan de slaap.

Het eerste levensjaar van je kind hangt aan elkaar van mijlpalen: het eerste lachje, eerste tandje, eerste prikjes, eerste kerst, eerste keer omrollen. Elke gebeurtenis wordt vastgelegd en gedeeld met opa’s en oma’s en met iedereen die het maar horen wilt. Niet voor niets maak je dit eerste jaar de meeste foto’s en ligt de videocamera standaard klaar voor actie.

Loslaten
Hoe ouder je kind wordt, hoe meer tijd er tussen de mijlpalen zit. Voor mij staat er weer een grote verandering aan te komen: mijn jongste zoon verlaat de basisschool! Na zestien jaar (mijn oudste is twintig) komt er een einde aan mijn verbondenheid met de leukste basisschool van Nederland: de Montessorischool in Goes. Jullie zijn nog lang niet zo ver, maar geloof me, het is een verandering die je als ouder voelt. Ik denk dat dit de belangrijkste oefening voor een ouder is in loslaten van je kind. Al die jaren wist je hem veilig en vertrouwd binnen de hekken van het schoolplein, kende je alle leerkrachten en klasgenoten, wist je met wie je kind speelde en zelfs wie de ouders van de vriendjes waren. En nu is dat echt voorbij. Afgezien van de open dagen in januari en de veel te korte oudergesprekken, kom je als ouder niet echt veel op de middelbare school: je mag je kind niet wegbrengen de eerste schooldag, je mag niet even de klas binnenlopen en je kind krijgt vriendjes die je niet kent van ouders die je nooit gezien hebt (en waarschijnlijk nooit zult zien).

Gelukkig is elk einde ook een nieuw begin. Ik weet het, maar ik kan het nog niet voelen. Dat komt waarschijnlijk pas in september, als de nieuwe school ouders oproept voor allerlei leuke klusjes. Kom maar op nieuwe school! Maar mag ik eerst nog even huilen om de oude?

About the author  ⁄ Redactie

No Comments