Gebroken nachten – Marcel

Net als Joy, die inmiddels 16 maanden oud was, kampte ook mijn pasgeboren zoon met darmkrampjes. Het begon steeds een kwartiertje nadat hij een flesje had leeg geslobberd. Dan begon hij te jammeren en bezorgde hij het hele gezin een slapeloze nacht. Dat kon zo niet langer. En daarom hadden mijn vrouw en ik bedacht dat ik met Dave beneden zou slapen. Ik op de bank, hij in zijn wiegje ernaast. Ik nam dan de gehele zorg op me – inclusief drie keer een flesje geven en de luier verschonen – en dan was het in iedere geval maar één van de ouders die constant een gebroken nacht had. Het was dan wel steeds dezelfde die de pineut was, maar daar kon ik mee leven; mijn vrouw had immers negen maanden met Dave in haar buik gelopen en nu moest ik er maar even aan geloven.

En daar lag ik dan, beneden op de bank. Het koude, harde leer voelde niet bepaald prettig aan. Toch dommelde ik die eerste nacht zowaar in. Totdat de wekker om een uur of twee aan mijn hoofd begon te zeuren. Tijd voor het flesje, de schone luier en de onvermijdelijke darmkrampen.

Het flesje klaarmaken en geven was niet zoveel werk. Maar dan kwam de ellende. Ik moest mijn zoon uit zijn rompertje pellen om de luier te verschonen en dan flikte hij het telkens weer: precies op het moment dat ik de luier had verwijderd, met een geurig billendoekje de onderste regionen had schoongeveegd en naar de schone luier greep, die al naast me klaar lag, plaste Dave een flinke straal uit zijn rechtopstaande piemeltje. De hele boel zeiknat. Ik moest hem dan geheel ontkleden, wassen en van nieuwe nachtkledij voorzien. Dat was nogal een toer, in mijn slaapdronken toestand. En zodra ik het eindelijk had gefikst, dienden zich de darmkrampjes aan. Gelukkig liet hij zich wel gemakkelijk tot rust manen. Zodra ik hem op de bank bij me nam, ebde het gejammer weg en sliepen we samen in. Tot de wekker weer ging voor de volgende ronde..

Zo ging het elke nacht. Drie maanden lang. En ineens was het over. We konden weer naar boven. Wat een opluchting. Maar toch was het voor mij een bijzondere periode, zo samen met Dave. Vooral omdat hij zich bij mij kennelijk zo geborgen voelde. En elke keer als ik hem nu – acht jaar later – troost nadat hij een bal tegen zijn hoofd heeft gehad, misselijk is of iemand per ongeluk een speelgoedauto van hem kapot heeft getrapt, denk ik met een warm gevoel aan die periode terug.

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments