Gemberpillen en ‘zweetbandjes’ – Monique

Nadat de euforie van het we-zijn-zwanger-we-mogen-weer-zo’n-wondertje-op-de-wereld-gaan-zetten- lichtelijk voorbij is word ik belaagd door een golf van misselijkheid. Niet alleen de eerste drie maanden,nee, ik heb het geluk dat het tot op de dag van vandaag voortduurt en probeer dan maar eens te genieten.. Alle hulpmiddeltjes, theorieën en oefeningen heb ik aangehoord en uitgeprobeerd, maar helaas zonder enig positief resultaat. En daar zit je dan. Zwanger, zonder werk, zonder energie, zonder puf, zelfs een glaasje drinken pakken lijkt gelijk aan het meedoen met een marathon. Het enige wat me tot nu echt geholpen heeft, is het verstrijken van de tijd, want met inmiddels ruim negentien weken op de teller denk ik liever niet meer terug aan het moment dat het allemaal begon.

Nadat je gefeliciteerd wordt door Jan en alleman (erg leuk!) volgt er standaard de vraag en het bijbehorende antwoord :
Zij: ,Hoe voel je je? ‘

Ik: , Nou, niet zo, erg misselijk en lamlendig, dus het houdt niet over’.
Zij: ,Ach ja, dat hoort erbij, je krijgt er iets moois voor terug’.

(Grrr!!). Wat heb ik nou aan zo’n stompzinnig antwoord? Nadat dit vijfentwintig keer is gebeurd weet ik het wel en weet ik ook dat het heel makkelijk gezegd is, dat je blij moet zijn dat je zwanger mag zijn, maar als je er zelf middenin zit wordt het toch echt wat lastiger om dat te kunnen geloven. De tijd om te genieten begint bij mij zodra ik dit wonder eruit heb gepoept!

Dan de ‘misselijkheidmiddeltjes’. Hondsberoerd en enigszins enthousiast begin ik met zeven weken aan de acupunctuur en tegelijkertijd met een aangepast eetpatroon (laat dat nou ook een hele opgave zijn, want een zoetekauw als ik die beter geen zoet meer kan nemen is niet echt grappig), reistabletjes en veel, heel veel rusten. Kleine beetjes eten, niet te vet enzovoorts, enzovoorts.. Als dit ook allemaal niet blijkt te helpen, probeer ik de gemberpillen nog uit en de ‘zweetbandjes’ die je om je pols moet doen op een bepaal drukpunt. Behalve dat dit totaal niet modieus is, maar dat terzijde, helpt het ook niets. De verloskundige durft tijdens mijn tweede bezoek aan de praktijk tussen neus en lippen door nog even te melden dat er talloze onderzoeken zijn gedaan waaruit blijkt dat zwangerschapsmisselijkheid psychisch zou kunnen zijn. Wat moet ik daar nu weer mee? Zal misschien best zo zijn, maar ik zou het fijner gevonden hebben als ze me er dan ook meteen bij had verteld HOE ik hier dan vanaf kan komen, want ik weet het niet.

Al met al kruipt de tijd gestaag voorbij, ben ik gestopt met de gemberpillen, de acupunctuur en de reistabletten, eet ik weer waar ik zin in heb en kijk ik uit naar het voorjaar en zomer en natuurlijk ten eerste naar de nieuwe mijlpaal, de twintigwekenecho. De ‘zweetbandjes’ kom ik nog geregeld tegen, want ze zitten nog in mijn tas, jaszak en broekzak voor het geval dat. Het enige voordeel dat ik er tot nog toe aan kan bedenken is dat ik ze straks, als ik weer fit en energiek ben,  draag als ik vrolijk met mijn heupen sta te swingen tijdens de Zumba-les!

About the author  ⁄ Redactie

No Comments