Het bevallingsverhaal deel 2 – Lisa

Afscheid
Lang om stil te staan bij de switch van  “mijn” verloskundige naar de ziekenhuis verloskundige was er niet. De “ nieuwe”  verloskundige kwam al gauw de kamer binnen en ik moest helaas afscheid nemen van de verloskundige die mee was vanuit mijn woonplaats.

Bye bye steun & toeverlaat.
Ik lag op bed met een buikband. Via een monitor kon ik al zien of er een wee aankwam. Ik probeerde niet te focussen op het scherm, maar op de momenten dat ik weer even kon uitpuffen. De verloskundige (plus een verpleegster) waren er nog maar net, controleerde wat dingen, allemaal prima. Ineens pakte de verloskundige mijn zwangerschapskussen af, waar ik in kneep en steun aan vond. Ze pakte ‘m op en gooide ‘m in een hoek. De weeën werden heftiger.

Pijnbestrijding
Ik vroeg naar de mogelijkheden van pijnbestrijding, maar kreeg daar geen goed antwoord op.  Ze was voornamelijk bezig met een computer. Beseffen dat ik half genegeerd werd, deed ik niet. Ik zat in een roes en sloeg me door elke wee heen. Nadat ik weer iets zei over pijnbestrijding, begon ze maar te kijken hoe ver ik was. 9 centimeter ontsluiting, bij 10 mag je al persen! Pijnbestrijding had dus geen zin meer (had even eerder gekeken!) dus heb ik heb me er zonder pijnbestrijding doorheen geslagen. (Een beetje trots ben ik wel)

Verschil
Blijkbaar is er nogal een wereld van verschil tussen verloskundigen, want achteraf gezien had ik pas door hoe de bevalling echt ging. Wat ik al eerder zei, ik zat echt in een roes. Later heb ik het, samen met mijn moeder, opgeschreven. We hebben er een klachtenbrief van gemaakt, waar we niet over in gesprek wilden gaan met het ziekenhuis. (vervolg komt later)

Kon ik nog iets goed doen?
De verloskundige die ik had, was totaal niet complimenteus. Er kwam totaal niks positiefs uit. Regelmatig vroeg ik, doe ik het wel goed? Ik werd als, meisje van 17, totaal niet aangemoedigd. Ook al was ik 36 of 120 jaar, zoiets hoort gewoon. Ik pufte blijkbaar niet goed weg en moest meer lucht happen.

Hoe ik het deed ging het prima, via zwangerschapshaptonomie had ik geleerd hoe ik naar mijn eigen gevoel moest luisteren. Dit deed ik dus ook. Wederom kreeg ik een snauw, omdat ik te veel geluid produceerde. Ze zei: “ Wil je soms schor zijn met je kraambezoek?!”

Achteraf.. achteraf denk ik, dat had ze niet mogen maken. Maar ik was onzeker, alles was nieuw, ze kon me alles aanpraten als ze dat wilde.

Mama aan mijn zijde..
Mijn moeder was van het begin tot het eind bij de bevalling, mijn stiefvader voor een groot deel, alleen niet bij uitdrijving. Dus mijn moeder was overal bij, maar die was zo met mij bezig, met het ondersteunen van haar dochter, dat ook haar veel ontsnapte..

Het was geen prettige sfeer, maar ik ging door. Ik volgde mijn gevoel.

Mijn moeder wist ook van te voren, ik geef wel aan op welke manier ik graag ondersteund word. Van te voren weet je natuurlijk niet hoe je wordt van hormonen e.d. Ik vond het heel fijn dat mijn moeder er was, ik snauwde dus niet naar haar.

Ik heb haar heel dichtbij me gehad, waardoor ze nogal ongelukkig stond. Het was mooi om het met haar te delen. Ik snoof soms “mama geur”  en putte daar ook kracht uit.

Voor haar!
Maar voornamelijk was het Sophie, het meisje waar ik zo nieuwsgierig naar was, waar ik kracht uit putte. Ik kon niet wachten!

Volgende fase.
Op een gegeven moment deden de verloskundige en haar verpleegsters hun schorten aan. Ik had 10 centimeter ontsluiting. Mij vertelde ze niet dat ik in de volgende fase was. Dat moest mijn moeder uiteindelijk herhalen.

Mams herhaalde wat die fase ook al weer in hield. Ik was blij dat ik een goed boek had gelezen van te voren, daardoor wist ik wat ik technisch gezien kon verwachten. Ik kon het stuk weeën afsluiten, we zouden overgaan naar het persen.

Bochten en wringen.
Veel mensen vinden het persen een  -yes ik mag persen!!!!-  moment, ik beleefde dat niet zo. Ik vond de weeën misschien nog wel draagbaarder dan het persen. Dat kwam denk ik door 1 ervaring, die gevoelsmatig heel lang duurde.

Er komt namelijk een punt dat de baby een draai moet maken, dit word een inwendige spildraai genoemd. Daar zijn de bekken het kleinst en er zit ook nog eens een bocht in het baringskanaal. Dit ervoer ik als pittig. Maar dat was niet alles. Sophie knalde steeds terug. Dus was ze bijna uit de “bocht”, ging ze weer terug. Ze kwam zeg maar net niet over het “ punt”  heen. Niet 1 keer, dat gebeurde drie keer. Daarna kwam het punt van “ het staan van het hoofdje”. Wat als branderig aanvoelde.

Op een gegeven moment hield ik het niet meer. Ik riep heel hard: “ Mama!!!” Waarop mams zei: “ Ik weet het meisje, ik weet het meisje, nog even volhouden!”

Omdat ze steeds terugstootte, zat de verloskundige maar te zeuren dat ik harder moest persen. Op een gegeven moment dacht ik: ‘ Je wil dat ik pers? Oke!’  En ik ben gaan persen voor mijn leven. Misschien konden ze me drie gangen verderop nog wel horen!

Tijdsdingetje
28 minuten heeft het persen geduurd, dat is heel kort. We waren om kwart over 12 in het ziekenhuis en Sophie werd om kwart voor twee geboren. Het heeft maar vier uur geduurd in totaal, van de eerste wee totdat ze tussen mijn benen lag gerekend. Dat is heel snel.

Daar kwam ze dan!
Na die enorme pers werd ze echt gelanceerd (ze vloog er echt uit!). De verloskundige moest haar echt vangen. Ze wist niet dat het zo zou gaan, want op het punt van “ het staan van het hoofdje” , waar ik het echt moeilijk kreeg, komt normaal een moment dat de verloskundige zegt dat je moet zuchten. De verloskundige zei tegen mij dat ik moest persen. Wat ik vervolgens deed natuurlijk. Ik vind het jammer dat ik hierin zo slecht ben begeleid.

Word vervolgd, want het verhaal is nog niet afgelopen…

About the author  ⁄ Redactie

No Comments