Het begin van de bevalling.. – Lisa

Voetbal
Het werd 11 juli, het was het jaar 2010. Die avond zou was een belangrijke wedstrijd van het EK namelijk: Nederland tegen Spanje. Een paar dagen eerder had ik met mijn moeder over m’n buik geaaid en hadden we gezegd dat ze mocht komen. Maar liever wel na het EK..

We zaten met 13 mensen in huis. De dames op het terras aan het water, de heren vol spanning voor de tv. De zon had de hele dag goed haar best gedaan waardoor het een zwoele zomeravond was. Het was gewoon heel gezellig.

Buikpijn
Wij, de dames, waren druk in gesprek. Op een gegeven moment dacht ik: ‘Hey ik heb buikpijn’.  Maar het voelde licht, alsof ik ongesteld zou worden (voor de dames onder ons!). Ik was er niet zo mee bezig, ik zat middenin een gesprek. Totdat het toch wel iets erger werd, maar nog steeds niet heel vervelend. Ik hield mijn mond en praatte verder. Op een gegeven moment besloot ik om naar de wc te gaan. Ik vroeg me af of ik mijn slijmprop had verloren, dat is een teken dat het hard gaat en het kindje niet heel lang meer wil wachten.

Tellen en rekenen
Dit was niet het geval. Ik ging een klein stukje lopen met Karin, een vriendin van mijn moeder.  Al snel ging ik naar binnen, naar de wc, en zag dat ik mijn slijmprop had verloren. Ik liep weer naar het terras en al gauw vertelde ik dat ik wel degelijk last had van buikpijn. Al snel vormde twee vriendinnen van mijn moeder een telclubje, de 1 rekende uit hoe lang een wee duurde. De andere hoe kort ze op elkaar kwamen. Al gauw kwamen ze elke 5 minuten, maar nog steeds waren ze best draagbaar. Het waren wat krampen die sneller op elkaar kwamen, zo voelde het.

And the winner is…
De weeën kwamen dus elke vijf minuten en de verloskundige kon gebeld worden. Ze zou na de wedstrijd komen! Mijn moeder liep helemaal vrolijk naar de “boys in de building”  met de zin: “ Wie er ook wint, er is vanavond een winnaar! Er komt een kindje aan!”

Erg onder de indruk waren ze niet. Ze staarden als voetbaljunkies naar het tv-scherm en dachten vast: ‘Eerst zien dan geloven. En trouwens, kan je even voor het scherm weggaan?

Ziekenhuis
De verloskundige kwam en keek hoeveel centimeter ik had. Ik had al 5 centimeter! Wow, dan mochten we al naar het ziekenhuis! Ik zei tegen haar over de weeën: “Nou als dit het is, valt het reuze mee…”

Onderweg naar het ziekenhuis had ik mijn steun en toeverlaat bij me, mijn zwangerschapskussen. Daar kneep ik in als ik weer een wee had. Ik vertelde mijn mams en stiefvader als er 1 kwam en als er weer 1 weg was. Ze zeiden regelmatig: “Nog even volhouden!”

Gezonde spanning
Eenmaal in het ziekenhuis was ik wel een beetje zenuwachtig. Ik was niet bang, niet bang voor de pijn, niet bang voor verdovingen of prikken. Ik was eerder zenuwachtig op een positieve manier. Dat ik eindelijk het kleine meisje mocht gaan zien! Hoe zou ze eruit zien?! En ik natuurlijk had ik een leuke een verloskundige mee, vanuit mijn woonplaats. Ze stelde me gerust, ze begeleidde me goed. Wat was ik blij dat zij er bij zou zijn!

Halleluja
Al snel maakte ik kennis met de kamer waar ik zou bevallen. Daar pufte ik de weeën weg die toch wel erger werden. Lang leve moeder natuur, God, waar je ook maar in gelooft, want wat is het toch mooi “ bedacht”  dat een wee komt en gaat.  Als die weg is, is er tijd om bij te komen voordat de volgende komt. Top uitvinding!

Omdat ik helemaal vrolijk was van de adrenaline in die tussenperiodes, maakte ik  grapjes e.d. Het heeft leuke videobeelden opgeleverd.

Bummer
De verloskundige prikte mijn vruchtwater door, want dat was nog niet gebeurd. Ze wachtte even en keek me toen aan. Ze vertelde dat Sophie in het vruchtwater had gepoept en dat ze daardoor de bevalling niet kon doen.. Als dat het geval is, wordt het namelijk een medische bevalling, wat betekend dat een verloskundige uit het ziekenhuis het moet doen.

Word vervolgd..

About the author  ⁄ Redactie

No Comments