Hoe mannen zwangerschap beleven – Jasper

Ik had het al vaker gehoord en gelezen: als man ben je onbelangrijk tijdens de zwangerschap. Dat is een feit waar je je bij moet neerleggen. Je zwangere vriendin vindt je natuurlijk nog wel heel belangrijk, maar de rest van de mensheid niet.

Tijdens bezoekjes aan de verloskundige, gynaecoloog of echoscopist kan er bij binnenkomst precies een handje vanaf. Daarna wordt er een tweegesprek gevoerd waar jij als toeschouwer bij zit, als ruimtevulling. Als je familie of vrienden spreekt informeren ze direct naar je vriendin. Als je geluk hebt is de vraag hoe het met ‘jullie’ gaat.

Als jullie samen een bekende tegenkomen wordt de aandacht direct op de zwangere buik gevestigd en heb jij tijd om eens rustig alle mensen te bestuderen die langs komen lopen. Het wordt helemaal erg als je samen door de stad loopt en je vriendin een vriendin tegen komt. Dan kan jij als man rustig ergens koffie gaan drinken. Er valt namelijk veel meer te vertellen over de zwangerschap dan jij ooit voor mogelijk had gehouden.

Oké, ik geef toe: een overdreven weergave van de werkelijkheid. We hebben een super verloskundige die mij goed betrekt bij het gesprek. En er zijn vrienden en familieleden die daadwerkelijk geïnteresseerd in mij zijn.

Toch is mijn rol anders dan die van Suzan. En dat is ook terecht. Zij is immers degene in wie nieuw leven groeit. Zij is degene met kwaaltjes en gierende hormonen. En zij is degene die moet gaan bevallen. Mijn aandeel is maar klein geweest. Ik vind het dus ook helemaal geen probleem dat de aandacht naar Suus gaat. Sterker nog: ik ben heel trots op hoe ze omgaat met de zwangerschap.

Wat ik wel grappig vind om te merken is dat de gesprekken die ik met mijn vrienden voer totaal anders van aard zijn dan de gesprekken die Suzan met haar vriendinnen voert. Mijn vrienden informeren naar ‘onze’ zwangerschap en ik vertel dan hoe ontzettend blij ik ben en som daarna een aantal feiten op waarmee ik de status van de zwangerschap beschrijf. Dan krijg ik een klap op m’n schouder en ronden we af met een welgemeend: ‘echt super voor je jongen!’ Dat gesprek duurt maximaal 5 minuten.

Bij Suzan en haar vriendinnen gaat dat heel anders. Wat ze precies met elkaar bespreken weet ik niet. Wat ik wel weet is dat die gesprekken minimaal een half uur duren. En dat Suus na afloop van die gesprekken een nog grotere glimlach om haar mond heeft dan normaal. Het moeten dus wel geweldige gesprekken zijn, helaas vinden ze plaats in een voor mij nog verborgen dimensie.

About the author  ⁄ Redactie

No Comments