Hoezo ongesteld? – Monique

Een grijze zondagmorgen in november, zo chagrijnig als de pest, pies ik toch maar, op aandringen van manlief, over het allerlaatste goedkope staafje dat ik nog ergens in de la had liggen. Tuurlijk hopen we op een streepje, maar alles op en aan mij wijst op een menstruatie die maar niet wil doorzetten. De vorige maanden deden we ook al verwoede pogingen met de goedkope staafjes en elke keer was er de bevestiging van de maar niet echt doorkomende menstruatie en de teleurstelling van een mislukte poging om zwanger te worden. Ook nu verstrijkt de tijd en kijken we met een bonkend hart en trillende handen tig keer op het venstertje, maar nee hoor, er verschijnt niets. Even tegen het licht houden, je weet tenslotte maar nooit en wat zie ik daar? Toch een heel licht, haast onzichtbaar streepje wat zou betekenen dat het dan toch gelukt is! Ik ben niet echt overtuigd en check die dag geregeld mijn slipje in het toilet of er écht geen menstruatie in aantocht is, maar nee, niets.

Maar ja, die goedkope staafjes hè, daar heb ik toch wel echt mijn twijfels over en dus besluiten we om ver van ons eigen dorp vandaan (stel je voor dat iemand ons in de buurt signaleert met een test in ons mandje..), op zoek te gaan naar een ‘echte’ test met een venstertje dat aangeeft wel of niet zwanger en dan ook nog eens hoelang. Twee vliegen in één klap. Zo gezegd zo gedaan, we maken er meteen een gezellige dag van. Ik houd vast aan mijn principe om pas vierentwintig uur later weer te testen, want pietje precies als ik ben weet ik dat het HCG hormoon- zo heb ik gelezen- per vierentwintiguur behoorlijk toeneemt, dus dat lijkt me beter.

Maandagochtend zelfde ritueel alleen komt er nu al snel de bevestiging dat het toch echt wel gelukt is!! Snel rekenen wanneer het dan zover zal zijn, even fantaseren over dit nieuwe wonder en dan begint de ellende. Want dan moeten we nog heeel lang wachten voordat ik het met iedereen om ons heen kan delen – ja, ik ben een typetje van de regels en aangezien twaalf weken de grens is en het daarna pas ‘veilig’ is om te vertellen, doe ik dat dan ook. Tenminste, ik doe een poging. En dan die onzekerheid of het wel of niet goed zal gaan.

Ondanks dat ik de eerste weken na de test nog steeds chagrijnig ben en het echt voelt alsof ik ongesteld ga worden, schuif ik de maandverbandjes toch ver achter in de kast evenals de niet-charmante onderbroeken, tampons enzovoorts. Heerlijk, zwangerschap, kom maar op!

About the author  ⁄ Redactie

No Comments