Jongen/meisje – Maaike

Wil jij het weten? Tegenwoordig kunnen we tijdens de zwangerschap al weten of het een jongen of meisje is daar in je buik. Maar wil je dat ook weten? En heb je stiekem een voorkeur?

Wij wilden het weten en een voorkeur had ik niet. Ik zou namelijk een meisje krijgen. Als ik mezelf voorstelde als moeder, was ik een dochter-moeder. Ik kon me niet voorstellen hoe het is met een zoontje. Ik heb een zus en een meidengezin, daar had ik beeld bij. Maar jongens? Wat doen jongetjes? Wat vinden ze leuk? Ik heb niets tegen jongens, maar hoe gaat dat met kerst bijvoorbeeld? Helpen ze mee de boom versieren? En koekjesbakken op woensdagmiddag, doen jongetjes dat ook?

Je raadt het al. Bij de 20-weken-echo was het zo ver: een jongetje! Natuurlijk wist ik dat de kans op een zoontje net zo groot is, maar toch…. Ik was blij verrast. Ik vond het toch meteen heel erg leuk: ik heb straks zo’n stoer ventje bij me.

Natuurlijk heb ik er aan moeten wennen. Ik begon te twijfelen. Ben ik wel een leuke moeder voor een jongetje, ik wist namelijk nog steeds niet wat ze leuk vinden?

Ik was in ieder geval blij dat ik het wist. Stel dat het bij de bevalling een verrassing was en ik teleurgesteld was! Ik was nu ook niet teleurgesteld dus de kans is klein, maar stel je voor. Roept de verloskundige blij; het is een jongen! Waarop moeder reageert met een timide ‘Oh…’ Dat lijkt me best gênant.

Voor de zekerheid hadden we wel een meisjesnaam. Een ander vervelend moment lijkt me namelijk dat ze zich bij de echo vergist hebben en dat je daar ligt met een meisje in je armen zonder naam.

Vlokkentest
Bij mijn tweede zwangerschap leek een meisje me nog steeds leuk, maar een jongen leuker voor de oudste. En doordat ik een vlokkentest heb laten doen, veranderde het al helemaal. Het cliché is waar: als het maar gezond is.

Toen mijn vriend mij belde met de uitslag, waren we heel blij dat alles goed was. Net voor het afronden van het gesprek zei hij dat hij ook wist of het een jongen of meisje was: een jongen! Deze keer dus op basis van chromosomen in plaats van een echo. Ik zei meteen in al mijn wijsheid (vooral gestuurd door emoties en hormonen) dat we voor de zekerheid wel een meisjesnaam moesten bedenken. Mijn vriend antwoordde geduldig dat dat echt niet nodig was. Plagend voegde hij toe dat dit echt een jongetje is met een X en een Y chromosoom. Ik kon wel willen dat het anders was, maar het zou echt niet meer veranderen!

Jongens-dingen
Nu ben ik dus moeder in een echt mannengezin. Ik race door de kamer alsof ik Bliksem McQueen ben, kijk Bob de Bouwer totdat ik er niet meer tegen kan en speel met hijskranen. Maar we bakken ook koekjes op woensdagmiddag en de kleine helpt mee met het versieren van de kerstboom. Het gaat wel op een praktische mannenmanier; je hangt alles aan één tak en bent snel klaar. Maar toch, ik vind het geweldig!

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments