Kinderwens- Melanie

“Ik wil later een kind en zorgen voor dat kind en ik weet ook al met wie ik ga trouwen: met Mathijs!”.

Ja, Deborah zou trouwen met Steven, ik zou trouwen met Mathijs en we zouden met z’n allen op vakantie gaan naar Spanje. Volgens het knipseltje uit de kleuterklas dat in mijn babyalbum prijkt was dat hoe onze toekomst eruit zou zien. Mathijs was echter niet de prins op het witte loopfietsje, tussen Deborah en Steven kwam het niet verder dan buiten spelen en het is waarschijnlijk overbodig te vertellen dat het nooit van een gezamenlijke vakantie naar Spanje of welk ander land is gekomen.
Één ding is door de jaren heen echter niet veranderd: ik wil een kind en zorgen voor dat kind.

Ja, ik wilde in de kleuterklas moeder worden, in de brugklas, in m’n laatste jaar middelbare school en alle jaren daarna. Moeder zijn is waarvoor ik geboren ben.

Aan het eind van m’n tienerjaren dacht ik al klaar te zijn voor mijn eigen mini-mensje. Dat sloeg natuurlijk nergens op, want ik kon niet eens voor mezelf zorgen! Nee, ik moest even pas op de plaats maken.

Toen ik rond m’n 25e vrijgezel was, begon ik me zorgen te maken, want zal ik OOIT moeder worden?! “Maak je geen zorgen joh, je hebt nog alle tijd” is wat er gezegd werd. En inderdaad, waar maakte ik me toch zorgen om? Ik was nog zo jong!

Toen ik rond m’n 30e vrijgezel was, begon ik me weer zorgen te maken en ik niet alleen, want nu was de reactie “ja, je moet nu toch echt wel opschieten he!”. Opschieten met wat?
Met de (in mijn ogen) juiste man ontmoeten? Maar hoe dan? Het was niet dat ik naar de slager kon gaan om een onsje juiste man te bestellen. Ook bestaan er geen café’s of discotheken waar je alleen maar binnenkomt als je de juiste man bent.
Nee, die juiste man loop je tegen het lijf.
En inderdaad, toen ik me er (uit pure frustratie) bij neer had gelegd dat ik moest genieten van m’n huidige status als trotse tante van een geweldig neefje, ik misschien nooit mama zou worden en ik moest genieten van het feit dat ik kan doen, laten, gaan en staan waar ik wilde, liep ik hem tegen het lijf: mijn juiste man. En als kers op de taart begon hij er zelf over dat hij dolgraag een kindje met mij wilde! Jippie!!! Ik kon m’n lol niet op natuurlijk!!

Maar, is de juiste man ook de juiste vader…?

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments