Mensen en keuzes – Lisa

Egoïstisch vond ik het, dat ik moest kiezen waar ik me beter bij voelde of wat beter bij de (thuis)situatie paste. Onnatuurlijk bijna. Bij mij lag die keuze en van geen één werd ik echt vrolijk natuurlijk. Het was te laat, teruggaan in de tijd was geen optie meer. Een plan B verzinnen werkte niet in deze situatie. Ik kon het gewoon niet geloven. Ik zag mezelf totaal (nog) niet als een toekomstige moeder.

Mijn keuze werd dus, dat ik zwanger zou blijven. Deels kwam het door onze thuissituatie. Onze thuissituatie was prima. De band met mijn moeder en stiefvader was prima, er was net een groter huis gekocht en financieel was er weinig te klagen. Wat nog meer een enorme rol speelde, was mijn gevoel. Één en al hormonen en ik voelde me echt zwanger. (Lastig uit te leggen!) Abortus voelde voor mij gewoon niet goed en ook een beetje gezien mijn thuissituatie vond ik het bijna egoïstisch om anders te kiezen.

Ik ben van mening dat ieder mens uniek en anders is. Net als elke situatie waarin iemand leeft. Ik wil niet vooroordelen. Natuurlijk ben ik ook maar een mens en doe ik dat ook wel eens, maar over het algemeen wil ik bij het gegeven blijven dat iedereen een andere denkwijze/motief op iets heeft.

Verschillende mensen om me heen hebben gekozen voor abortus. Mijn mening is bijgeschaafd moet ik zeggen. Ik zag het heel zwart wit in, als iets wat je niet zomaar doet. Ik dacht dat er makkelijk over gedaan werd. Maar uit ervaring en verschillende mensen om mij heen, weet ik dat het ook geen makkelijke beslissing was voor hun. Ik weet de leuke kanten van het hebben van een kindje, dat is natuurlijk anders. Maar ik weet ook hoe het voelt om een keuze te maken en voor die keuze staan is knap lastig. Net als voor mij, was het voor hun ook enorm lastig om die keuze te maken. Ik heb net als hun op ‘de berg van de keuze’ gestaan. Ga je rechts? Of ga je links? Terug kan je niet meer.

Ik snap dat moment,  ik snap hoe lastig die keuze is en ik begrijp dat het houden van een kindje in sommige gevallen geen optie is. Ik ben niet pro abortus, maar ik wil niet meer zo zwart wit denken. Al klinkt dat misschien krom, omdat ik weet hoe het is met Sophie.

Weer even terug naar mijn keuze. Ik had dus een keuze gemaakt, maar daarmee was ook alles gezegd. Ik had zoiets van, dat doe ik wel even. Misschien besefte ik niet helemaal dat een kindje opvoeden niet de makkelijkste zaak van de wereld is. Weer een teken van naïviteit, jong zijn. In de loop van mijn zwangerschap groeide ik hier in. Hierover later meer.

Toen ik voor de keuze stond, dacht ik uit mezelf. Wat voor mij de beste keus was gezien bijvoorbeeld de thuissituatie. Je bent op zo’n moment niet in staat om te denken vanuit ‘het kindje’. Soms denk ik, zal Sophie me niks verwijten later. Straks vind ze het raar dat ik zo gedacht heb. Maar ik denk het niet. Ze was niet ongewenst, ze was een verrassing die voor mij als onverwacht kwam. Als ze voelt en ervaart dat ik enorm blij en trots op haar ben, verwijt ze me vast niks later.

About the author  ⁄ Redactie

No Comments