Misselijk – Bregje

Precies een week nadat ik positief testte, sloeg de zwangerschap fysiek in als een bom.  Ik begon te hijgen als ik de trap opliep, mijn borsten waren zo gevoelig (daar mocht niet eens over gepraat worden) en ik werd misselijk. Zo misselijk, ik werd er gewoon beroerd van. Ik was 6 weken zwanger.

’s Ochtends begon de ellende al voor het opstaan. En echt hoor, alle goede bedoelingen van manlief  ten spijt, ik werd bloedagressief van een beschuitje met gemberjam en een kopje thee op bed… Het hielp namelijk niet! Toen sleepte ik me naar de douche en deed nog een soort van poging mezelf te fatsoeneren. En raapte mijn laatste krachten bijeen om de kinderen enigzins aangekleed in de auto te krijgen.

Vorig jaar zijn we van school veranderd en dat leek toen een goed plan.  Maar nu moest ik mezelf elke ochtend kotsmisselijk in de auto hijsen en zo’n 20 tot 30 minuten (file)rijden.  Hoe vaak ik wel niet hartje winter met raampje open reed (maaaam we hebben het koud!), omdat ik dacht dat ik over mijn nek zou gaan.  Maar hoe groot de aandrang ook was, het échte werk is in al die weken maar 2 keer gebeurd.

Wel belette het misselijk zijn me heel erg in mijn sociale leven. Kokhalzend zat ik op verjaardagen en Kerst was een hel.  De misselijkheid ging dan ook de hele dag door en als ik pech had, werd ik er zelfs ’s nachts van wakker. Mijn omgeving had er natuurlijk ook een mening over: van het hatelijke “het zit tussen je oren” tot het naïeve “ zijn het er geen twee?”

Nee, het waren er geen twee en het zat ook niet tussen mijn oren. Ik had gewoon 24 weken misselijkmakende pech.

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments