Moeilijk momentje….

Onze kleine Joaquim in de schoolbus te zien klimmen, blijft voor mij het moeilijkste moment van de dag. Hij is nog zo klein en stapt braaf de bus in, terwijl ik mijn opkomende tranen wegslik en glimlachend afscheid neem. Ik weet dat hij zich prima vermaakt op de crèche, maar toch maakt het me week om hem zo te zien vertrekken. Misschien komt het door de zwangerschapshormonen, of omdat alles nog zo nieuw is. Over een tijdje is het vast de normaalste zaak van de wereld en rent hij zonder gedag te zeggen de bus in….

Vanzelfsprekendheden
Op zulke momenten verlang ik naar mijn vertrouwde leventje in Nederland, waar ik Joaquim op de fiets of met de auto naar de crèche kon brengen voordat ik naar kantoor vertrok. Mijn kantoor bestaat nu uit een hok van 2×3 meter in onze patio. Bij de meeste buurtbewoners wordt dit hok gebruikt door de inwonende hulp-in-huis, die 24/7 beschikbaar is. Ik moet er niet aan denken om iemand permanent in huis te hebben. Ik heb er al moeite mee dat onze werkster, die vandaag begonnen is, elke werkdag langskomt om onze rotzooi op te ruimen. Maar het is wel een fijn idee dat zij er straks, als de baby eenmaal geboren is, ook is om die hectische beginperiode door te komen. De vanzelfsprekendheden die ik in Nederland voor lief nam, zijn hier een stuk minder vanzelfsprekend. Kraamhulp bestaat hier niet. Consultatiebureaus ook niet, je moet een kinderarts vinden om je kleintje te laten controleren. Er bestaat geen rijksvaccinatieprogramma, je moet zelf bepalen welke vaccinaties je kiest voor je kindje. Best lastig, aangezien ze een heel scala aan vaccinaties aanbieden om zoveel mogelijk geld te kunnen verdienen. Gezondheidszorg is hier big business, net als in de Verenigde Staten. Erg triest voor degenen die het niet kunnen betalen. Vitamine D wordt hier trouwens ook niet voorgeschreven; de zon schijnt elke dag, dus waarom zou je? En zo kan ik nog wel even doorgaan…..

Creche

Moderne communicatiemiddelen
Zelf heb ik mijn beginjaren in Afrika doorgebracht. Mijn ouders moesten het ook doen met lokale gewoonten en gebruiken en hun kinderen zijn allemaal gezond groot geworden, dus het zal allemaal wel loslopen. Mijn moeder komt deze zomer een aantal weken naar Colombia en dan vraag ik nog eens uitgebreid hoe zij een gezin met 4 kleine kinderen in Afrika gerund heeft. En dat in de jaren 70, zonder moderne communicatiemiddelen. Wat dat betreft is emigreren anno 2014 een makkie. Ik maak gretig gebruik van Skype, FaceTime, Facebook, WhatsApp etcetera. Zo blijf ik makkelijk op de hoogte van het wel en wee van mijn vrienden en familie en andersom natuurlijk. Uiteindelijk blijft menselijk contact onvervangbaar. Afgelopen weekend hebben we gelukkig een hoop nieuwe mensen leren kennen. Via een verjaardagspartijtje waar de kinderen naar hartenlust konden muurklimmen (nou ja, onze 2-jarige had natuurlijk wel wat hulp nodig) en via de Club France in Medellin, die een gezellige barbecue had georganiseerd voor de Franse gemeenschap, waar ik dankzij mijn Franse echtgenoot ook een beetje bij hoor. Maar hoeveel nieuwe mensen ik hier ook ontmoet, ze halen het niet bij mijn vrienden in Nederland, waarmee ik verleden, heden en hopelijk ook toekomst mag delen.

Barbecue Club France

About the author  ⁄ Redactie

No Comments