Naakt

Dag druktemaker,

Wat waren ze naakt hè, nog veel naakter dan jij en dat kwam doordat ze al een half leven achter zich hadden toen ze het zagen. Kwetsbaarheid is voor grote mensen niet meer zo vanzelfsprekend als voor jou, als je straks geboren wordt. Deze mensen hadden geen energie over om een muur te bouwen waarachter ze hun emoties konden verbergen. En zo zie ik ze het liefst: open en bloot, eerlijk en echt, puur en rauw.
Het waren volwassen mannen met littekens en eentje zelfs met een gapende wond. Hij had tatoeages laten zetten om er zeker van te zijn dat hij nooit zou vergeten. Maar dit keer zou alles anders zijn, hij zou nu echt papa worden en hij was er klaar voor. Met zijn armen over elkaar en zijn kin onrustig heen en weer wiegend bij de grote woorden die hij sprak, liet hij aan de cameraman zien dat het goed zat.

Een andere jonge vader, deze had een guitig gezicht, kort stekeltjeshaar en grote, volle lippen, liet droog weten dat hij echt geen idee had wat hem te wachten stond. Hij zou het maar gewoon ondergaan. Wat was hij eerlijk, zo eerlijk dat je zo met hem mee zou gaan huilen, maar in plaats daarvan lachte hij steeds zenuwachtig en dus lachte de hele zaal met hem mee. In plat Amsterdams vertelde hij dat hij een makkie had gehad. Toen de bevalling ’s avonds laat in het ziekenhuis was begonnen, had zijn vriendin niet durven bellen omdat ze dacht dat manlief toch niet meer mocht komen nu het bezoekuur voorbij was. Deze papa kwam de volgende ochtend uitgeslapen en een paar uurtjes voor de geboorte van zijn zoon rustig aankakken om erachter te komen dat zijn vrouw al uren lag te puffen.

Een derde had veel weg van een goede vriend. Hij had wat langer haar dan Sven, maar eenzelfde palet aan gezichtsuitdrukkingen en op een of andere manier ook dezelfde oogopslag – ietwat sullig misschien, maar daarmee toch vooral geruststellend. Hij was muzikant, en hij had een liedje geschreven voor zijn kleine knul, een wiegenlied op zo’n lieflijk deuntje.

Ze begonnen alle drie op een ander punt in hun leven aan een reusachtig avontuur, een die het voorstellingsvermogen ver te boven gaat. Geen liedje, geen briefje en geen tatoeage had hen klaar kunnen stomen voor dit moment. En dus waren ze naakt overgeleverd aan de speling van het lot.

De papa met de grote kras op zijn ziel bewoog zijn hoofd koortsachtig heen en weer van de verloskundige naar zijn vrouw en weer terug naar de verloskundige. Hij knipperde druk met zijn wimpers en hij vergat dat zijn mond open stond zoals hij de hele wereld om hem heen vergat, op vrouw en kind na. Het kindje kwam goed en wel ter wereld, maar huilde niet meteen. Wat volgde was een mantra, zo verwachtingsvol en zo echt, dat er nu gesnikt en gesnoten werd in de bioscoopzaal. ‘Kom op moppie, kom op moppie, huil maar, kom op moppie.’ Dit was de allerlangste minuut van zijn leven. Papa was ineens van niets op deze wereld zeker meer. En toen begon het meisje te huilen, zachtjes maar steeds een beetje harder en daarmee gulzig ademend. Het enige wat er voor papa op zat was meehuilen, schaamteloos, precies zoals het hoort. ‘Goed zo moppie, goed zo,’ stamelde hij nog.

De grappige papa was inmiddels zijn humor verloren – daar was geen ruimte meer voor – maar zoveel zuivere emotie werkt per definitie aanstekelijk. Hij had de rol van coach aangenomen en liet zijn vrouw in positieve bewoording weeën controleren: ‘Deze moet je zelf opvangen.’ En ze deed het. Hij kon het niet laten mee te gluren toen het hoofdje van zijn zoon voor het eerst zichtbaar werd, terwijl hij zich nog zo had voorgenomen absoluut niet te gaan spieken. Dat voornemen was als een kaartenhuis ineen gestort. En het was goed.

De stille muzikant bleef stil toen zijn kleine kwam. Hij was een oase van rust, en op een goed moment was hij zelfs in slaap gevallen terwijl zijn vrouw tien centimeter verderop lag te baren. Na de bevalling stond zijn sullige maar rustgevende mond in een krul gedraaid en hij keek totaal verdwaasd voor zich uit – hij bevond zich in gedachten op een veilige plek voor pasgeboren vaders, poedelnaakt maar gelukkiger dan ooit.

De korte film Ik stond erbij van regisseur Niels van Koevorden is te koop via eenvandejongens.nl/shop

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

Eerste pakje

Papacursus

Druk

Comments are closed.