Negen jaar later – Marcel

De zon zinderde en daarom reden Anne en ik met onze 9-jarige dochter Joy naar De Lei, een meertje in de polder bij ons in de buurt. Zoon Dave was spelen bij een vriendje en zou daar ook blijven eten en logeren. Daardoor hadden wij onze handen wat meer vrij; Dave kan namelijk nog niet zwemmen, maar Joy wel.

Het is onze favoriete zwemlocatie. De stranden van Zandvoort, Egmond en laten we graag voor wat ze zijn. Te druk, te lastig om een parkeerplek te vinden, te lange files. Nee, dan liever onze eigen woonomgeving. Tien minuten rijden, geen files en geen massa’s mensen.

Onze zwemtas met toebehoren plaatsten we bij een bosje op de lange, slingerende grasdijk. We trokken onze zwemkledij aan, liepen naar het vlondertje aan de rand van het meer en lieten ons in het verkoelende water zakken. Wat een genot.

We bleven een halfuurtje ronddobberen, Anne en ik op onze rug met onze gezichten in de zon en Joy op haar drijvende speelgoedkrokodil, en stapten daarna weer op de kant om de meegebrachte pakjes sap op te drinken. Het liep al tegen zessen – volgens de Hollandse klok etenstijd – en het handjevol mensen dat nog aan de waterkant zat pakte de spullen in om naar huis te gaan. We waren helemaal alleen.

De zon stond nog prominent aan de hemel en er stond geen zuchtje wind. Het meertje werd spiegelglad. De lokgroep om ons er er weer in te laten zakken konden we niet weerstaan. Even laten dobberden we weer rustig rond. Het was doodstil, aan weerzijden van het meertje stonden koeien gezapig te grazen en af en toe keken ze ons lodderig aan. Aan de overkant, vijfhonderd meter van ons vandaan, priemde de toren van een dorpskerk in de blauwe lucht. Alle drie, ieder voor zich, genoten we van het moment.

Negen jaar geleden
Automatisch keerden mijn gedachten terug naar ruim negen jaar geleden. Ook toen zwommen we hier in alle rust rond. Alleen zat Joy toen niet op een krokodil maar in de buik van Anne. Mijn vrouw was hoogzwanger, ging gebukt onder de verpletterende augustus-hitte die toen ook heerste en we waren op een namiddag naar De Lei gevlucht.

Voor Joy was dit dus, met een beetje fantasie, al een vertrouwd gebied, al weten we niet hoe ze het toen heeft beleefd. Voor Anne en ik was het een mooi moment om dit zwemfestijn opnieuw te beleven, maar dan met Joy bòven water.

 

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments