Nu even niet schat. Oftewel: de bevalling.

Op zondagavond was het zover. Tijdens het kijken naar een Nederlandse misdaadserie over de Amsterdamse onderwereld, merkte ik dat de oefenweeën die ik eerder ook wel had gevoeld, toch iets sterker begonnen te worden. Niet dat ik dacht dat het nu echt zou beginnen. Ik had juist het gevoel dat het er nooit meer van zou komen, want de zwangerschap duurde inmiddels al bijna 43 weken. Daarmee hield ik een familietraditie in ere: aan mijn moeders kant van de familie komt geen baby voor week 42 ter wereld. Ik werd natuurlijk wel dagelijks gecontroleerd om te zien of de baby nog veilig rondzwom, maar er was geen enkele aanleiding om ongerust te zijn. Ik durfde het wachten dus nog wel even aan.

Serious business
Terug naar de zondagavond. Ik was maar naar bed gegaan, maar daar werden de voorweeën zo onprettig dat ik geen seconde langer kon blijven liggen. Ik had het steenkoud en verliet klappertandend het bed om vervolgens de verwarming in de huiskamer op z’n allerhoogst te zetten en me naast de poezen te zetelen. Dat klinkt rustiger dan het was, want ik deed alles om de pijn tijdens een wee een beetje draaglijk te maken: ik stond op, liep rond, ging liggen en weer zitten en hing af en toe kronkelend over een stoel. Om 3.00 uur trof mijn vriend me zittend op een omgekeerde tobbe onder de douche aan, waar ik de weeën op zat te vangen waarvan ik dacht dat het nog steeds een soort voorweeën waren die nog minstens twaalf uur zouden duren. Mijn vriend, inmiddels ook wakker, belde desalniettemin toch maar even de vroedvrouw met de mededeling dat het erop leek dat het was begonnen. Op de achtergrond riep ik: ‘Er is nog niks aan de hand, hoor!’ Vijf minuten nadat ze hadden opgehangen, hing ik kotsend over het toilet. Toen wist ik dat het serieus werd. Een uurtje later stond de vroedvrouw op de stoep (5 cm ontsluiting), nog een uur later kwamen we in het ziekenhuis aan (8 cm ontsluiting) en om 7.30 uur werd de mooiste baby van de wereld geboren.

Goed bevallen
Iedere vrouw die het wel eens heeft meegemaakt, weet hoe overdonderend een bevalling is. De natuurkracht die het overneemt is zo sterk, zo oer. Ik heb, op vier poten zittend, gebruld als een leeuwin, terwijl ik dacht: Dit doe ik nooooooooit meer! Toen het hoofdje stond, riep ik: ‘Kom eruuuit!’, waarop de vroedvrouw zei: ‘Goed zo!’ Zij loodste mij erdoorheen en wist precies wat ik nodig had.

En de vader?
Hoewel ik mijn vriend van tevoren gewaarschuwd had, heb ik hem tijdens de bevalling met alle egards behandeld. Geen gescheld, geschreeuw of fysiek geweld. Maar toen hij mij tijdens de persweeën even wilde masseren, heb ik gezegd: ‘Nu even niet, schat.’

 

About the author  ⁄ Redactie

Comments are closed.