Papacursus

Dag kleine,

Weet je hoeveel tijdschriften over hoe we jou moeten opvoeden er thuis opgestapeld liggen? Veel, echt veel. Het stapeltje was altijd heel smaakvol klein, en stond heel interessant voor de gasten die we over de vloer kregen. En al was het niet meteen hoogwaardige literatuur wat er lag, iedereen kon zien dat we ons voor de wereld om ons heen interesseerden. Het vormde bovendien het bewijs dat je ouders dagelijks werken aan gezellig leesvoer, want op de stapel lagen aanvankelijk een paar van mama’s werkjes met plaatjes en verhaaltjes van slaapkamers, banken, vloerkleden maar ook met foto’s van broodjes, taartjes en toetjes. En daar tussendoor wat mooie jurken en fraaie maatpakken, en wat hardloopschoenen en foto’s van sportieve mensen – dat kwam door mij. De stapel was ongeveer zo hoog als het kleinste rompertje dat nu aan je wiegje hangt.

Maar inmiddels kunnen de overburen die op dertig meter aan de overkant dobberen ook zien welke blaadjes we hebben liggen. Het lieflijke stapeltje bij het raam is nu een berg met de populairste opvoedkunde, de nieuwste inzichten en de allerlaatste babymode geworden. Er staat in hoe we je daags na de bevalling in levefoto 1n kunnen houden, hoe twee volstrekt onbekende vrouwen tegelijk zwanger werden en waarom dat zo speciaal is en er staat dus ook in hoe vreselijk rampzalig jouw geboorte zou kunnen verlopen. Doodeng allemaal, maar weet je? Papa’s moeten op eigen benen staan, concludeer ik uit de mamaboekjes. Als jij op het moment suprême heel graag naar buiten wil, moet ik proberen toekijken tot een kunst te verheffen, me volledig de huid vol laten schelden en bij ontvangst van de termen geen spier vertrekken, en ik moet waarschijnlijk mee puffen, alsof ik voel wat mama voelt. En dat allemaal alsof ik het al honderd keer heb meegemaakt.

Maar er moet toch ook een soort van Bijbel voor aanstaande papa’s zijn, bedacht ik laatst na het zoveelste horrorverhaal. En ja, het klopt, er is er eentje, met de pakkende titel Aanpakken voor Aanstaande Vaders. Het cursusboek is geschreven door een mannelijke verloskundige met duizend bevallingen in zijn logboek en ik moet je zeggen, alles wat er in staat is handig. Nou, bijna alles. De auteur heeft zo veel uitwerpingen gezien dat hij denkt te kunnen voelen wat het is om een kind op de wereld te zetten. Hij komt met dit soort vergelijkingen: ‘[…]de gemiddelde bevalling van een eerste kind duurt zo’n tien uur. De weeën komen veelal om de vijf minuten, later om de drie. Wil je weten hoeveel pijn je partner moet doorstaan? Je moet het zien als een harde trap in je ballen. Dus tien uur lang om de vijf minuten een harde trap in je ballen.’ En zo verder.

Gelukkig staan er ook fijnere tips in het Grote Papaboek. Ik weet nu bijvoorbeeld wat ik moet doen als mevrouw de verloskundige onze boot niet kan vinden en mama toch echt op knappen staat. Ik weet ook precies wanneer mama moet persen en wanneer niet en ik weet welke betekenisvolle rollen ik kan spelen tijdens het proces van jouw geboorte; van de Coach tot de Hoeder, en van de Pacifist tot de Advocaat.

Al die boekjes met verhaaltjes en tips moet je maar zien als mijn houvast in bange dagen, lief kleintje. Lezen, lezen, en nog eens lezen, totdat ik mezelf heb wijsgemaakt dat ik op elk moment ben voorbereid en het stapeltje tijdschriften bij het raam weer normale proporties heeft aangenomen. Dan mag ik eindelijk echt in mijn definitieve rol kruipen: die van Aanstaande Vader.

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

Eerste pakje

Naakt

Druk

Comments are closed.