Persdrang – Jasper

Het schrijven van een column heeft wel iets weg van de laatste fase van een bevalling. Soms voel ik namelijk de onweerstaanbare drang om er een verhaal uit te persen. Het is niet tegen te houden. In een grote weeënstorm golft het verhaal er dan uit. En deze komt meestal voort uit verwondering, want wat kan ik me als aanstaande vader verwonderen! Het is op zich al verwonderlijk om vader te worden..

Gisterenavond kwam dit ook weer naar voren. We waren weer bij onze zwangerschapscursus. De derde bijeenkomst in acht dagen, een kleine overload. De techniek van de ‘snelle-hoge-ademhaling’ kwam aan de orde. Door de verloskundige puffen, hijgen of zuchten genoemd. Door onze juf werd het anders genoemd. Zij had het over de ‘snelle-hoge-ademhaling’. Dit klinkt lekkerder in de mond. Deze ademhaling is bedoeld om de persdrang te onderdrukken. Kaken los en ontspannen, mond een beetje open en in hoog tempo lucht in en uit je mond laten stromen. Erg functioneel voor een vrouw in het heetst van de strijd. De juf wilde samen oefenen met ons. Daar gingen we: puf, puf, puf, puf, puf. Laten we eerlijk zijn, dat ziet er niet uit. Vijf stellen die met een serieus gezicht samen de ‘snelle-hoge-ademhaling’ oefenen. Ik keek om me heen. Was ik  de enige die dit raar vond? Ik hoef toch niet te puffen als man zijnde? Oké, misschien als ik een column wil onderdrukken, maar dat kan ook op een andere manier.

Het werd nog gekker. Juf vertelde ons dat er op een ritme gepuft moest worden, zeven keer achter elkaar. “Al-tijd-is-kort-jak-je-ziek. Puf puf puf puf puf puf puf.” Dat werd al snel ‘suus-die-puft-en-ik-dus-niet’ of een schuinere variant. Iedereen ging braaf verder oefenen. Tien volwassen mensen in een woonkamer met een juf die het goede voorbeeld gaf. De gordijnen waren gelukkig wel dicht!

Er kon nog een schepje verwondering bovenop. Na de ademhalingsoefening kwamen de zogenoemde kunstverlossingen aan bod. Eerst de tangverlossing. Deze wordt nauwelijks meer gebruikt begreep ik, alleen nog door oude gynaecologen. En de tang zelf is ook niet bepaald een kleintje. Mijn professionele barbecuetang is zelfs kleiner!

Daarna kwam de vacuümbevalling aan bod. Het kindje krijgt dan een pomp, een soort gootsteenontstopper, op het hoofdje. De gynaecoloog trekt er aan en het kindje komt eruit, klinkt best simpel. Het kindje komt er dan wel uit met een punthoofdje, maar dat heeft ook wel weer wat. Een Kaboutermutsje erover en klaar. Gelukkig trekt dit bovendien ook weer weg.

Één van mijn medecursisten maakte zich na de uitleg van de juf wat zorgen. Of de baby dan niet met een hele lange nek ter wereld kwam. En bedoelde hij het als grapje? Nee, het was een serieuze vraag. Ik dacht aan Lange Jan uit de Efteling. Hij is ook met de vacuümpomp ter wereld gekomen, schijnt. Juf stelde hem gerust, maar voor mij was het al te laat. De persdrang begon onmiddellijk. En na enig ritmisch puffen, was er een wolk van een column geboren.

 

About the author  ⁄ Redactie

No Comments