Pijnbestrijding – Maaike

Er is een aantal onderwerpen rondom zwanger- en ouderschap waar iedereen een mening over heeft. Een hele duidelijke mening. Eén van die onderwerpen is zeker pijnbestrijding. Maar waarom moet iedereen daar eigenlijk wat van vinden? Kan je het niet van de situatie laten afhangen?

Er zijn voor- en tegenstanders van pijnbestrijding. De voorstanders roepen dat het een stuk prettiger bevallen is zonder pijn. De tegenstanders beweren dat de relatie met je kind beter wordt als je er veel pijn voor hebt moeten lijden. En misschien lijk ik wel heel makkelijk, maar ik denk dat het niet zo zwart-wit is. Dat je het vooraf helemaal niet moet beslissen. Natuurlijk moet je je er in verdiepen, maar je hoeft toch geen keuze te maken?

Tandarts

Neem als voorbeeld het vullen van het gaatje in mijn kies. Van vriendlief had ik gehoord dat boren geen pijn doet. Het is een naar gevoel, maar zodra het echt vervelend wordt, stoppen ze. Een verdoving geeft meer ellende achteraf. En dus vond ik dat ik geen verdoving nodig had. De tandarts zette de boor tegen mijn kies en ik verkrampte helemaal. Niet bewust, het was een reflex. De tandarts liet me eigenlijk geen keus: voordat hij verder ging, zette hij een verdoving. En met bevallen ging het net zo.

Ruggenprik

Na uren weeën opvangen, lees 10 uur en een nacht niet geslapen, had ik 3 cm ontsluiting. Omdat de vliezen al langer gebroken waren, moesten ze overgaan tot weeën opwekkers en werd me een ruggenprik geadviseerd. De bevalling kon nog lang duren en  de weeën heel vervelend worden. Weer zei ik dat het niet nodig was. Miljoenen, nee wat zeg ik, miljarden vrouwen hebben dit eerder gedaan.  Zonder verdoving.

Meteen trokken de weeën naar mijn benen. Ik kon er niets mee. Niet weg puffen, geen houding vinden, niets hielp. Gek werd ik van de pijn. Letterlijk 3 weeën later was ik overtuigd: een ruggenprik en wel graag NU!

Achteraf ben ik er blij mee. De bevalling duurde nog 8 uur. Nog 8 uur die weeën had me gesloopt. Nu heb ik liggen kletsen en lezen en op de monitor gezien wanneer er een wee kwam. Ook de uiteindelijke bevalling heb ik met ruggenprik gedaan. Ik voelde de weeën genoeg om mee te persen, maar ik had geen pijn.

De kleine bleek meteen ziek te worden (dit had niets met de ruggenprik te maken) en ik was blij dat ik er nog enigszins bij was. De lange bevalling had me zo al genoeg vermoeid. Nu had ik nog een restje energie om me te beseffen wat er gebeurde.

Verdoving

De tweede bevalling was anders: 3 uur hele hevige weeën en verdoving. Desondanks erg pijnlijk en ik heb niet gemerkt dat de verdoving werkte. Kort na het zetten van de prik had ik al persweeën.

En houd ik nu meer van de tweede omdat ik helse pijnen heb gevoeld? Natuurlijk niet!

Waarom?

Waarom hebben we deze pijn als het niet nodig is? En waarom oordelen we er zo streng over? Ik ben geen voorstander van meteen een verdoving. Begrijp me niet verkeerd. Er zitten ook risico’s aanvast. Maar als er een reden is waarom pijnbestrijding verstandig is, of als je de pijn te veel vindt, waarom dan niet?

Ik stel voor dat we stoppen er over te oordelen en anderen te veroordelen. Laat het gewoon van de situatie afhangen en doe wat dan het beste lijkt?!

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments