Relativiteit – Dianne

Waarschijnlijk kijken jullie allemaal naar het programma ‘Babyboom’ en zit je, mede door je hormonen, regelmatig te snikken. Zelf snik ik, sinds ik kinderen heb, al bij een romantische theereclame, dus geneer je niet, laat ze maar lopen die tranen.

Vorige week zag ik een stel dat dolgraag een zesde kind wilde. Er werd een zwangerschapstest gedaan (met de andere vijf kinderen erbij) en helaas… niet zwanger. Moeder en dochters waren in tranen vanwege de teleurstelling en de spanning. Een ander stel in dezelfde uitzending probeerde op allerlei manieren zwanger te worden van hun eerste kind; ze hadden al heel wat onderzoeken en behandelingen achter de rug, maar steeds was de test negatief. Wat een drama, elke keer weer die teleurstelling, die pijn en het gevoel dat je lichaam je in de steek laat.

Twee verhalen, waarvan we waarschijnlijk de tweede beter begrijpen dan de eerste. Eerlijk gezegd was ik even een beetje boos op het eerste stel; vanwaar dat verdriet? Je hebt vijf gezonde kinderen rondlopen, ga daar van genieten in plaats van je druk te maken om de zesde die nog even niet komt. Kijk eens naar al die mensen die zo graag een kind willen maar waar het maar niet lukt. Of mensen met een ziek of gehandicapt kind. Het is zo logisch en menselijk om situaties in te delen in ‘erg’, ‘erger’, ‘ergst’ en dan de mensen die onder ‘erg’ vallen te wijzen op de andere twee.

Maar volgens mij klopt die gedachtegang toch niet helemaal. Ik hoop dat ik het duidelijk kan maken aan de hand van een voorbeeld. Een heel andere situatie, maar toch vergelijkbaar.

Toen mijn zoontje van destijds twee jaar in het Sofia Kinderziekenhuis was opgenomen voor een zware chemokuur, zat ik op de OK-afdeling te wachten naast  een moeder die in tranen was omdat haar kind buisjes in z’n oren moest. De mijne moest een beenmergpunctie ondergaan om te kijken of de kanker uit z’n bloed was. Mijn eerste reactie was ‘mens waar maak je je druk om’; ik voelde me als het ware verheven boven haar, want mijn leed was erger. Later, toen duidelijk was geworden dat mijn zoon ‘schoon’ was en het baby’tje naast ons alleen maar zieker werd, dacht ik: ‘Nu is hun leed erger en mag ik dus niet meer verdrietig zijn.’ Maar mijn kind was nog steeds ziek en de zorgen waren nog lang niet uit de wereld. Mocht ik me dan niet druk maken, omdat er andere kinderen veel zieker waren? Natuurlijk wel! Het ging immers om MIJN kind. Mijn zorg was niet groter of kleiner dan dat van andere ouders.

Elk verdriet en elke teleurstelling is voor betrokkenen even groot. Eerste kind, zesde kind; het gaat om verlangens die niet vervuld worden en deze zijn niet meetbaar of vergelijkbaar met die van andere mensen. Daarom kunnen wij ook niet oordelen over de mate van leed bij anderen. Iedereen heeft genoeg aan zijn eigen zorgen, die zijn reëel, daar moet je iets mee. Jouw situatie is altijd het ergst, want jij zit er middenin. Het gaat om jouw kind, jouw verlangen en jouw verdriet.

Oordeel niet, laat ieder in zijn/haar waarde. Dat maakt het kijken naar ‘Babyboom’ meteen een stuk leuker!

(Wil je reageren? Dat kan onder deze column, via Twitter (@diannerozendom) of mail (dianne@diannerozendom.nl). Met mijn zoon gaat het gelukkig prima; hij is deze maand dertien geworden!)

 

About the author  ⁄ Redactie

No Comments