Roze – Lisa

Het was weer even geleden dat ik mijn digitale dagboek opende. Mijn ervaringen, gevoelens en gedachtes van toen. Het dagboek van inmiddels twee jaar geleden. Ik vond het wel weer eens tijd worden, dus ik opende ‘m.

In mijn dagboek beschreef ik een enorme blijheid en trots. Een naam voor het kindje in mijn buik had ik nog niet, maar al snel was ik daarmee bezig.  Meisjesnamen had ik zo gevonden,  ik moest alleen nog een definitieve keuze maken. Jongensnamen had ik nog niet echt. Ik was dus best wel blij dat het een meisje bleek te zijn.

Maar niet alleen daarom! Wat ik ook fijn vond en vind, is dat ik me beter kan identificeren met een meisje. Ik heb, als meisje zijnde, toch dingen meegemaakt die zij ook nog gaat meemaken. En hoe bijvoorbeeld een jongen zich voelt zal ik nooit helemaal begrijpen. Dat was ook een reden waarom ik stiekem wel een beetje blij was. Nu ben ik Sophie haar rolmodel, omdat ik natuurlijk ook een meisje/vrouw ben.

Ik zat op een roze wolk. Ik had buikbanden gekocht en de eerste echo gezien. Ik vond het bijzonder, indrukwekkend en kon niet wachten op de volgende echo.

 “Ook al word ik een jonge mama van 17, ik zal mijn best voor je doen. En met hulp van Opa en Oma komt dat helemaal goed en zal ik steeds meer van jou en het moeder zijn leren!” staat er in mijn dagboek beschreven. Mooie woorden!

Één en al roze dus. Ik wist dat Sophie een meisje werd. Ik was enorm trots. Althans volgens mijn dagboek. Maar hoe roze was de wolk nou écht?

Word vervolgd…

About the author  ⁄ Redactie

No Comments