Suus nu toch echt hoogzwanger – Jasper

De verloskundige zei het toch echt: ‘je mag jezelf nu hoogzwanger noemen.’ Nee, ik niet,  Suzan. Suzan mag zichzelf nu hoogzwanger noemen. ‘Dit is de laatste fase’, dat zei ze er nog bij. De expert zegt het, dan zal het wel zo zijn. De buik van Suus groeit gestaag. Ze voelt zich gelukkig goed. We moeten allebei erg lachen dat haar zwaartepunt verplaatst is. Kwiek uit bed springen is er niet meer bij en opstaan van de bank lijkt op een turnoefening met een hoge moeilijkheidsgraad.

De 33e week is gisteren ingegaan. Over minder dan 8 weken ben ik vader. En als de baby eerder wil weten welk gezicht er bij die bromstem hoort die iedere avond tegen haar praat, misschien wel over 6 weken. Zoals Tommie zou zeggen: Poeh hee!
Na het kopen van alle leuke dingen voor de baby zijn nu de nuttige zaken aan de beurt: luiers, al dan niet hydrofiel, thermometer, spuugdoekjes, kruik zonder naden, melkpoeder, speentjes, drinkflessen, babyfoon, enzovoort, enzovoort. Het is niet aan te slepen. En dan is het kraampakket nog niet eens binnen en de klossen ook niet. Er komt heel wat bij kijken.

Nu de uitgerekende datum snel dichterbij komt, merk ik dat ik onze zwangerschapscursus steeds waardevoller vind. De slechte mannengrappen zijn niet van de lucht. Dat maakt het op zichzelf al een nuttige tijdsbesteding. Zeker als het gaat over perstechnieken of het al dan niet zetten van een knip.De echte waarde is natuurlijk dat we beide leren welke manieren er zijn om de pijn op te vangen en zoveel mogelijk te ontspannen tijdens het bevallingsproces. Erg fijn, want waarschijnlijk zal ik flink gestrest zijn en dan is een massage meer dan welkom.

En we vinden het beide prettig dat de technieken niet alleen bij Suus bekend zijn, maar ook bij mij. Stel dat ze in paniek raakt, het even niet meer weet of moedeloos wordt tijdens het hele proces, dan kan ik haar begeleiden. Sterker nog: doordat we veel leren over de bevalling zitten we er allebei meer ontspannen in en zullen we in staat zijn ons flexibel op te stellen.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat de spanning weer wat toenam toen we afgelopen week in het ziekenhuis zijn gaan kijken op de kraamafdeling. Suzan zat uiteraard in no time op een baarkruk (zitten ging wel, maar er weer van af komen…), dat was te voorspellen. Daar bleek dat we de bevalling gaan meemaken in een wat plastische omgeving. Een bewuste keuze, maar toch. De magie was er voor heel even van af. We hebben thuisgekomen dus een lijstje gemaakt met ‘huiselijke dingen’ die we mee willen nemen. Ik kwam niet veel verder dan mijn laptop en dvd’s en voldoende eten. Gelukkig kwam Suus met echt nuttige ideeën. Wat het belangrijkste is om mee te nemen? Een 2-Euro munt. Voor de rolstoel. Echt waar, de expert zei het, dus zal het wel zo zijn!

 

 

 

About the author  ⁄ Redactie

No Comments