Twee weken en 3 dagen kropen voorbij. Tobias en ik gingen met meer goede hoop het echocentrum binnen dan we het de vorige keer verlieten. Je maakt jezelf langzaamaan gek; houdt je vast aan kleine dingen: misselijk! veel trek! zin in zoet! zin in hartig! Ik heb echt al een buikje (ja, duh, vreetzak!). Echomevrouw had achteraf gezien al zo’n blik in haar ogen, alsof ze het de vorige keer al wist. Ik mocht gaan liggen en we zagen een zwart gat. Het was even groot als 2,5 week geleden. En een tweede zakje was niet eens meer te bespeuren. ...

Read More →