En toen was het zover: er was een baby in huis. Onze baby. De liefste, mooiste, leukste, slimste baby. De armpjes nog ongecontroleerd zwiepend, waar de vader zich ten onrechte zorgen over maakt: ‘Is dat normaal?’ De moeder – ikke – gekrenkt, natuurlijk. Alles is namelijk bij voorbaat goed en dus “normaal” aan haar. Diepe gevoelens van trots, van blijdschap, van geluk – ze overweldigen me. Ik kijk naar haar, het mooiste wat er is. Zelfs na maanden gebroken nachten kijk ik naar haar op momenten dat ik eigenlijk zou moeten slapen. Ik kan het gewoon niet laten. Ze is ...

Read More →