Op zondagavond was het zover. Tijdens het kijken naar een Nederlandse misdaadserie over de Amsterdamse onderwereld, merkte ik dat de oefenweeën die ik eerder ook wel had gevoeld, toch iets sterker begonnen te worden. Niet dat ik dacht dat het nu echt zou beginnen. Ik had juist het gevoel dat het er nooit meer van zou komen, want de zwangerschap duurde inmiddels al bijna 43 weken. Daarmee hield ik een familietraditie in ere: aan mijn moeders kant van de familie komt geen baby voor week 42 ter wereld. Ik werd natuurlijk wel dagelijks gecontroleerd om te zien of de baby ...

Read More →

Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je misschien niet de beste ouder ter wereld bent? Je weet wel, als je ’s ochtends net te lang in bed bent blijven liggen waardoor je geen tijd hebt om nog even een boekje met je kind te lezen op de crèche. Als je van andere ouders hoort dat zij wel op een roze wolk zitten, terwijl jij na 5 slapeloze nachten niets anders ziet dan inktzwarte donderwolken. Of als je juist de laatste ouder bent die zijn kind op komt halen bij diezelfde crèche. Want tja, de baas wilde echt vandaag nog ...

Read More →

Misschien kijk jij ook wel eens naar programma’s als Eerste Hulp Bij Opvoeden. De hysterische peuters en hun wangedrag spatten van het scherm. Deuren worden zo hard dichtgesmeten of met vuisten en voeten bewerkt dat het gezin inmiddels topsponsor is van de plaatselijke bouwmarkt. Schreeuwen is de standaard van communiceren geworden en scheldenwoorden lijken daarbij de nieuwe koosnaampjes. Uiteraard worden extreme situaties uitgelicht omwille van de kijkcijfers, maar je zou zomaar kunnen denken dat leven met kleine kinderen gelijk staat aan de hel op aarde. Niets is minder waar,  maar het hangt wel grotendeels af van hoe jij je opstelt. ...

Read More →

Ik ben Marcel van Stigt en ik ben 50 jaar. Ik ben vader van twee kinderen (een jongen en een meisje). Ze zijn respectievelijk zeven en acht jaar oud, dus de tijd dat mijn vrouw zwanger was, is alweer een tijdje geleden. Maar net als de geboorte van mijn kinderen, kan ik me ook de tijd dat mijn vrouw zwanger was nog helder voor de geest halen. In mijn maandelijkse columns kijk ik daar op terug. Meer informatie over mijn persoon is te vinden op website www.marcelvanstigt.nl. ...

Read More →

Het plafond was hagelwit en daardoor viel mijn oog meteen op de spin die in één van de hoeken rond kroop. Waarschijnlijk was de spin bezig met het bouwen van een web. Vanaf mijn positie, liggend op de operatietafel, kon ik het uitstekend volgen. Spectaculair was het niet; een spin die een web weeft is doodnormaal en ik heb het al heel vaak gezien. Maar ik was bloednerveus. Ik moest bovendien wachten tot mijn huisarts en zijn collega zouden binnenkomen en dus leidde het even af. Lang hoefde ik niet te wachten. De deur zwaaide open en de twee mannen ...

Read More →

Net als Joy, die inmiddels 16 maanden oud was, kampte ook mijn pasgeboren zoon met darmkrampjes. Het begon steeds een kwartiertje nadat hij een flesje had leeg geslobberd. Dan begon hij te jammeren en bezorgde hij het hele gezin een slapeloze nacht. Dat kon zo niet langer. En daarom hadden mijn vrouw en ik bedacht dat ik met Dave beneden zou slapen. Ik op de bank, hij in zijn wiegje ernaast. Ik nam dan de gehele zorg op me – inclusief drie keer een flesje geven en de luier verschonen – en dan was het in iedere geval maar één ...

Read More →

Anne raakte weer zwanger en wilde deze keer graag thuis bevallen. Dat wilde ze de eerste keer ook, maar omdat tussen het breken van het vruchtwater en de weeën te veel tijd had gezeten, moesten we naar het ziekenhuis. Net als Joy, begon ook ons tweede kind zich in de nachtelijke uren te roeren. En de volgende ochtend was het zeer wijs om de huisarts te bellen – hij zou de bevalling doen. Kort na zijn spreekuur kwam hij op bezoek. Gelukkig maar! Omdat we niet naar het ziekenhuis hoefden, bleef mij weliswaar een dolle rit bespaard, maar er stond ...

Read More →

Naar het jaarlijkse midweek Terschelling hadden we weer lang uitgekeken. De sleutel van het ons bekende huisje in Midsland Noord hing op de vertrouwde plek in de schuur en op tafel stond een fles rode wijn, twee elegante glazen en een briefje van de verhuurder: ‘Leuk dat jullie er weer zijn; veel plezier!’. Het was niet zomaar een fles wijn. Ik kreeg er meteen zin in. Maar ik moest nog even wachten; eerst boodschappen doen. In de plaatselijke supermarkt kochten we de noodzakelijke levensmiddelen. Terwijl ik met twee volle boodschappentassen in de hand samen met Anne terug liep naar de ...

Read More →