Ups en Downs – Magda

“Het lijkt wel een mongooltje”, dacht ik toen ze op mijn buik werd gelegd. “Haar oogjes hebben klem gezeten. Daarom zijn ze iets gezwollen” zei de verloskundige. Niet zo raar denken, dacht ik bij mijzelf. Maar toch zei een klein stemmetje in mijn hoofd dat er iets niet klopte. De verloskundige nam haar mee naar de babykamer voor de zogenaamde Apgar-test en verdere onderzoeken. Even later kwam ze terug en vertelde dat mijn dochter het syndroom van Down heeft. Tranen stonden in haar ogen. “Dat dacht ik al”, is het enige dat ik toen kon zeggen.

Roze wolk?
Hoe kan dit? Ik ben toch nog jong? Is ze verder gezond? Waarom ik? Hoe moet het nu verder? Allemaal vragen die dan door je hoofd spoken. Ik was 24 jaar toen ik voor het eerst moeder werd. En dan meteen de vuurdoop. Die roze wolk kwam niet en is nooit meer gekomen.

Nummer 21 extra
Dan ga je terug denken. Tijdens de zwangerschap hield ik veel vocht vast. Ik kon mijn contactlenzen niet meer in vanwege eiwitafscheiding in het traanvocht. Mijn moeder kon zich nog herinneren dat ik het, tijdens mijn zwangerschap, over het Downsyndroom heb gehad.  Ik heb er ook veel over gelezen in die negen maanden. Ik wist precies wat de kenmerken van een mongooltje waren. De scheve bolle oogjes, de doorgetrokken levenslijn in de handpalm, kleine pinkjes, dikke tong, dikke nek.  Mijn dochter heeft ze allemaal, behalve de dikke tong. Allemaal, dankzij die ene chromosoom (nummer 21) extra. Onbewust ben ik er mijn hele zwangerschap mee bezig geweest.

Eerste logeerpartijtje
De kraamhulp kwam op de tweede dag in paniek de slaapkamer in rennen. De kleine meid bleef maar overgeven. Alle borstvoeding die ze kreeg, kwam er telkens weer uit.  Met een noodgang naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze een afsluiting had tussen haar maag en de darmen. Operatie is noodzakelijk, maar wat gebeurt er als ze ook nog een hartafwijking heeft.
Een hartafwijking komt veel voor bij mongooltjes. Eerst dus een uitgebreidde hartecho maken. We hadden de primeur. De allernieuwste apparatuur was net geïnstalleerd. Het kleine meiske omringd door toeters en bellen, liggend op een gigantisch bed, onderging het allemaal zonder huilen. Wat een bikkeltje!!
Hoera, geen hartafwijking, dus de operatie kan doorgaan. Tja, en dan zie je jouw dochter na de operatie liggen op een kinderbed met allemaal slangetjes. Armpjes vastgemaakt aan de spijltjes, want ze trok het infuus er telkens uit. Ik krijg er nu nog tranen van in mijn ogen. Hartverscheurend.

Na een maand mocht ze eindelijk naar huis. Inmiddels is ze 25 jaar. Zo gezond als een vis, sterk als een beer en zo lief als een pasgeboren puppy. Mijn superdochter!!

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments