Voordat het brood de kans heeft te ontdooien , heb ik alles al achter de kiezen…

Wanneer je zwanger bent, gebeurt er echt van alles in je lichaam. De hormonen zetten je hele lijf op z’n kop. Je hebt een neus waar zelfs een drugshond jaloers op kan zijn, je ruikt alles 10 keer zo sterk als normaal. Ook krijg je ineens zin in specifiek voedsel. Je hebt zin in dingen en combinaties die je voor je zwangerschap nooit of weinig at.

De hormonen doen het ook goed als het gaat om stemmingen. Het ene moment ben je echt poeslief , het andere moment kan zelfs de duivel nog bang voor je zijn.
Hetzelfde met lach en huilbuien, je weet nooit wanneer ze ineens opkomen waaien en ja hoor , daar zit je alweer op de bank te snotteren naast tissuedoos nummer twee …

Vergeetachtigheid speelt bij mij ook een hele grote rol. Ik vraag soms wel drie keer aan mijn man of hij koffie wil en vergeet dan uiteindelijk ook nog om een cupje in het nespresso apparaat te doen. Zijn gezicht spreekt boekdelen wanneer hij een slokje neemt van het mengseltje van warm water met koffiemelk en suiker … Oeps !
Bij de kassa vergeet ik altijd mijn pincode, en brak het zweet mij al meerdere keren uit , omdat ik mijn telefoon niet kon vinden, omdat ik gewoon was vergeten in welk vakje van mijn mega tas ik deze als laatste had gedaan..

Ik ben inmiddels 37 weken zwanger, het lopen gaat alsmaar langzamer en minder elegant. Hoe hard ik mijn best er ook voor doe, ik lijk steeds meer op een waggelende eend. Door mijn dikke buik heb ik mijn voeten echt al weken niet meer gezien en toen ik laatst had besloten om mijn teennagels nog even te gaan lakken , kwam ik door die dikke buik niet verder dan mijn knieën. Zelfs met het aantrekken van sokken en schoenen maak ik het geluid van een ouwe vrouw die net de marathon van New York heeft uitgelopen.

Ook heb ik last van het wel bekende “nesteldrang syndroom”. Alles wordt 10 keer per dag schoongemaakt en ik irriteer me mateloos als er een leeg bordje of kopje langer dan 10 seconden op tafel blijft staan. De herinrichting van de keukenkastjes zijn ook al meerder keren gedaan en stof heeft bij mij niet eens de kans om te ontstaan.
Stilzitten lukt me niet. Ik heb geen geduld om een boek te gaan lezen, of een lange zwijmel film op te zetten. Nee, ik wil dat alles schoon en klaar is voor wanneer de baby straks komt …

Maar ben ik er zelf wel klaar voor… ? Tijdens mijn slapeloze nachten denk ik aan de bevalling die komen gaat.. Bij elke voorwee of krampje denk ik “ ja” het is zo ver … Stiekem ben ik dan aan het twijfelen … lukt het me wel? Zal alles wel goed gaan …? en wat als … snel duw ik die vervelende gedachtes weg. Het zal goed gaan ! En ik weet dat mijn man als dappere strijder naast mij in de verloskamer zal staan. Hij zal geen kik geven wanneer ik zijn hand aan smots knijp, en hij zal mij zoveel mogelijk proberen te helpen en bij te staan indien nodig..“We helpen elkaar er wel doorheen” zegt hij wanneer hij merkt dat ik weer een beetje angstig begin te worden.

Wat er ooit in is gekomen moet er ten slotte ook weer uit niet waar. Ik heb immers al 2 mooie kinderen mogen baren en ook bij dit kindje zal alles goed gaan. Ik ben er klaar voor, ik wacht op je kleintje… kom maar snel ♥

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

De laatste loodjes

25 weekjes!

App jij ‘m al ?

One Comment

  • Beantwoorden
    gerda
    18/03/2014

    Lieve Chantal,
    Wij hopen dat je gauw verlost word van de kleine,want ja we kunnen bijna niet wachten ons nieuwe kleinkind te verwelkomen, al moet het helaas wel via skype,
    Dikke kus uit Suriname.