Welkom

Brieven, omdat je die zo fijn bewaren kunt voor later. Er is niet veel mooiers dan over twintig jaar contact kunnen maken met de papa die op het moment van schrijven zelf nog twintiger was. Waar ik ook ben, je zult woorden kunnen lezen die speciaal voor jou geschreven zijn. Woorden die blijven, wat er ook gebeurt.

‘Lief kleintje,

Dit allereerste tastbare contact tussen jou en mij heeft me een paar maanden gekost. Ik durfde niet eerder, schoof het voor me uit. Maar het verlangen je te schrijven was er al vanaf de eerste dag dat ik voelde dat je er aan kwam. Jouw mijn woorden geven betekent dat ik, meer dan wanneer ik alleen maar aan je denk – en geloof me, dat doe ik de hele dag, erken dat je bestaat. En dat is best heel eng.

Maar maak je maar geen zorgen, ik zal er klaar voor zijn als je voor het allereerst echte lucht ademhaalt. Zuurstof in plaats van water, het zal onwennig zijn, en misschien wel pijnlijk ook. Maar ik zal je vasthouden, samen met mama, en je zal voelen dat er ook buiten die veilige buik liefde in overvloed is.

Voor dat eerste moment ben je al zo dapper aan het oefenen, merkten we laatst. Mama voelde plopjes in haar buik, eerst één, twee, en het hield maar niet op. Je had de hik, ze wist het zeker. En dat betekent dat je drinkt en eet, ademt, je voorbereidt op je bestaan hier. Tot vandaag nam ik dat voor kennisgeving aan, nou, iets meer dan dat want ik dacht er steeds over na en ik voelde trots, maar niet als nu, nu het me overdondert in een café aan het IJ. Nu hier woorden staan, ben je, en blijf je. Ik wil niet langer omdenken, angst voor wat komen gaat wegdrukken en maar weinig voelen. Ik wil je laten weten dat ik bij je ben.

Ik voel je hier en nu als vlinders in mijn buik, op mijn borst en in mijn keel, als ik me realiseer dat je er over vier maanden bent, eindelijk. Aan dit kleine tafeltje zullen we straks samen zitten, nu eens alleen jij en ik, dan weer met z’n drietjes, met je mooie mama ernaast. Je zal tegenover of naast me zitten en me met je lieve blauwe of bruine oogjes aankijken. Onder de indruk zal je zijn van de lichtjes aan het plafond, misschien moet je glimlachen als er mensen schateren of schrik je als er iemand een stoel aanschuift. En je zal huilen, omdat je honger hebt, of dorst, of omdat je moe bent, of misschien wel omdat je de wereld wat anders had voorgesteld; warmer, minder luidruchtig, en ietsjes minder licht. Ik zal je aankijken en je zult herkenning zien en geborgenheid voelen als je in mijn warme nek en schouder ligt, als je tevreden drinkt en ook als je me kirrend van plezier ziet stuntelen met onze eerste honderd luiers. Alles is goed, zal je merken. Samen doen we dat, hoe lang het ook duurt. De wereld wacht wel op ons.

Samen, onvoorwaardelijk. Na zo’n roerig bestaan als kleine jongen, zoekend maar weinig vindend, ben ik toe aan mijn eigen gezinnetje, met alles wat ons hartje begeert. We gaan verdwalen in ons drijvend paleis, zo groot wordt de Ark de Triomphe, die nu wordt gebouwd en waar we gaan wonen, in december al. Je bedje aan het plafond, je slofjes en sokjes en rompertjes over de rand gedrapeerd. Je bent welkom, zo welkom dat het bijna pijn doet.’

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

Eerste pakje

Naakt

Papacursus

Druk

Comments are closed.