Zijn kinderwens – Bregje

Een maand geleden schreef ik over mijn kinderwens. Kinderen heb ik altijd fantastisch gevonden, maar heeft niet altijd op de voorgrond gestaan. Ik heb er nooit heel bewust over nagedacht. Op de basisschool schreven andere meisjes in mijn vriendenboekje, bij de vraag “Wat wil je later worden?”, steevast: Moeder! Ik wilde politieagent of dierenarts worden. Toen mijn moeder me in mijn pubertijd vertelde dat ze dacht dat ik de eerste van haar kinderen zou zijn met een groot gezin, lachte ik het weg. Ik heb kinderen nooit uitgesloten, het zat altijd al in mijn hoofd, maar nooit op de voorgrond. De echte realisatie dat ik kinderen wilde was toen ik mijn vriend leerde kennen. Mijn eerste serieuze relatie. We hadden het er wel eens over, maar zijn reactie was altijd negatief. Wat ik toen niet wist, was dat die reactie meer uit angst voortkwam dan dat hij echt geen kinderen wilde. Maar ik was ervan overtuigd dat ik in een kinderloze relatie zou eindigen. Was dat voor mij genoeg?

Ik was bereid te wachten. Hopelijk draaide hij nog bij, of was hij voor mij genoeg. Hadden we geen kinderen nodig om onze relatie compleet te maken. Het wachten hield op in december 2010. Tijdens een dagje weg begon ik ineens te bloeden. Het was een raar moment om ongesteld te worden, want ik zat midden in mijn pilstrip. Natuurlijk had ik niets bij en was er nergens een supermarkt of drogist in de buurt. Met een halve wc-rol in mijn broek zijn we naar huis gegaan. Toen het bloeden thuis niet ophield en ik het gevoel had dat er toch iets niet klopte, ben ik naar de huisarts gegaan die me, na wat onderzoeken, kon vertellen dat ik een miskraam heb gehad. Toen kwam het, mijn lijf schreeuwde het uit: IK WIL EEN BABY.

Waar ik eerst bereid was te wachten, was ik er nu helemaal klaar mee. Ik wilde een man die er net zo over dacht als ik, want geen kinderen, wist ik nu, is geen optie. Ik beëindigde de relatie. Een hormonaal besluit, maar achteraf gezien een goed besluit.
Twee weken is het uit geweest. Twee weken waarin ik geen centje pijn had, want mijn hormoonhuishouding stond nog steeds op standje baby en hij paste daar gewoon niet bij. Hij heeft het anders ervaren. Na twee weken hadden we afgesproken bij hem thuis, ik had daar nog wat spullen liggen die ik op zou komen halen. Daar vertelde hij me dat hij de pauze heeft gebruikt om goed na te denken wat hij nu echt wilde. Hij was tot de conclusie gekomen dat hij wel een gezin wilde met mij. De grappen die altijd over kinderen werden gemaakt, kwamen voort uit angst, niet uit overtuiging. Dit was voor mij genoeg om terug te komen. Alles wat tussen ons in stond, was verdwenen, want dat hij leuk was, dat wist ik al. Een maand later woonde we samen.
We hebben het sindsdien regelmatig over kinderen gehad, maar ze domineerden niet ons gesprek. Toekomstige kinderen, want we wilden er eerst echt klaar voor zijn. Een stabiele basis kunnen bieden aan ons toekomstige kindje. Nu we op dat punt zijn, kunnen we ons niet meer inhouden. We fantaseren wat af.. Het wordt een meisje en ze heet Puk.

 

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments