Zwanger. En dan? – Maaike

Zwanger
Na het doen van een test leek het er wel heel erg op dat ik zwanger was. We schrokken wel een beetje. Absoluut gewenst en we hoopten er al op, maar als het dan zo ver is, wordt het ineens heel serieus. Blijdschap. Een traantje wegpinken. Lachen. En dan? Wat doe je als je zwanger bent?

Gesprek met de assistente
In Nederland kan niets zonder het te melden bij een instantie, schriftelijk in drievoud aan te vragen, of zonder vergunning. Dus waar begin je als je zwanger bent?
Eerlijk gezegd had ik geen idee. Het kwam toen niet bij me op dit te Googlen, maar als ik het nu doe, word ik er niet meteen veel wijzer van.
Ik wist van mijn eigen geboorte dat daar de huisarts bij was, dus leek me de eerste stap om die te bellen. Die kon natuurlijk ook een test doen of iets dergelijks om mijn zwangerschap te bevestigen. Dus belde ik de huisarts. Of, eerlijk gezegd, door de misselijkheid vroeg ik mijn vriend om te bellen. Het gesprek met de assistente ging ongeveer zo:

– Goedemorgen, mijn vriendin is waarschijnlijk zwanger.

– Waarschijnlijk? Of is ze zwanger? Hebben jullie een test gedaan?

– Ja.

– En was die positief?

– Eh, ja.

– Dan is ze dus zwanger.

– Oh, oké…

De assistente vroeg niet verder en een paar dagen later zaten we bij de huisarts.
Ook dit gesprek begonnen we met de opmerking dat ik waarschijnlijk zwanger was. En ook hij vroeg of we een test gedaan hadden en of die positief was. Hij vroeg voor de zekerheid nog of het gewenst was en ging toen over op praktische zaken.
Niks test. Niks onderzoek. De huis-tuin-en-keuken-test van de drogist is blijkbaar voldoende. Dus stelden we maar gewoon de vraag; en nu? Afwachten en praktische zaken regelen, was het antwoord:
Zo snel mogelijk inschrijven voor kraamzorg.
Zo snel mogelijk een verloskundige regelen.
Oh, en tot slot, zo snel mogelijk kinderopvang regelen als je dat wil.

Enigszins verbaast liepen we naar buiten. Nu was het nog niet formeel bevestigd dat ik zwanger was. En wel een heel lijstje met huiswerk. We vonden het heel onwerkelijk. We moesten dus wachten tot de eerste echo voordat we zekerheid zouden krijgen. En in de tussentijd dus dingen regelen. Dingen waar we nog helemaal niet over nagedacht hebben en ook eigenlijk niet over na wilden denken. Niet nu al. Verloskundige en kraamzorg? Waar begin je? Waar let je op? En zo leek iedere vraag nog meer vragen op te roepen.

Waar te beginnen?
Een kleine rondgang deze week bij mijn zwangere vriendinnen en collega’s leert me dat ik niet de enige ben met de vraag waar te beginnen als je zwanger bent. Ook zij wisten het vaak niet. En ook de onzekerheid is bekend. Maar ook al hebben we overal procedures en formulieren voor, zo iets belangrijks als een zwangerschap wordt dus niet meteen bevestigd. Geen mooie test, goed onderzoek en geen formele brief!
Bij mijn tweede zwangerschap heb ik meteen de verloskundige gebeld. Maar of dat de juiste eerste stap is, weet ik eigenlijk nog niet. Voor de bevestiging zit er in ieder geval niets anders op dan wachten op de eerste echo. En misselijk zijn. Misschien is dat voldoende bevestiging?!

About the author  ⁄ Redactie

Related Posts

No Comments